Don't Be Afraid Of The Dark

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Of je nou ouders had die je als kind financiëel beloonden voor het op natuurlijke wijze afstoten van je melktanden of niet, het concept van de tandenfee kent iedereen. Maar zoals ook bekend mag zijn is de basis van elke onschuldige sprookjesmythe een vaak veel luguberder verhaal.

Kinderlokkers in Hans & Grietje, weerwolven in Roodkapje, het is allemaal veel naarder dan ze je als kind willen doen geloven. En zelfs achter een goedmoedig concept als de tandenfee schuilt een donkere zijde. Althans, volgens regisseur/scenarist/producer Guillermo del Toro (El Laberinto Del Fauna, Hellboy). Het voor TV gemaakte origineel uit 1973 is een bescheiden cultklassieker en één van Del Toro’s persoonlijke favorieten. Dus ondanks dat hij hier slechts een producersrol vervult is het toch wel echt zijn film.

De tandenfeeën zijn hier een stel bloeddorstige goblins die uit zijn op kindertandjes, al dan niet onder het kussen vandaan gehaald. Na een eeuw opgesloten te zijn geweest in een dichtgemetselde kachel van een groot landhuis, komen ze bij vrij nadat het dochtertje van een stel binnenhuisarchitecten de kachel opengepeuterd heeft. Nadat hun eerste poging om het meisje met vriendelijke woorden de kachel in te lokken gefaald heeft worden ze steeds aggressiever. Het dochtertje Sally (Bailee Madison) krijgt al snel door dat haar nieuwe vriendjes kwaad in de zin hebben, maar haar vader (Guy Pearce) en stiefmoeder (Kathy Holmes) geloven haar spookverhalen niet en houden het op verhuisstress...

Klinkt op zich allemaal bekend, echter iemand als Del Toro zou de aangewezen persoon zijn om juist een cliché gegeven als dit nieuw leven in te blazen. Maar waarom hij dan voor zijn liefdevolle hobbyproject de regiestoel afstond aan voormalig striptekenaar Troy Nixey wordt naarmate de film vordert steeds minder duidelijk. Nixey laveert van het ene horrorcliché naar het andere en schuwt geen cameratruc om te benadrukken dat het allemaal heel eng moet zijn. Opwapperende bladeren als het eigenlijk net niet hard genoeg waait, personages die precies daar gaan kijken waar ze dat nou net niet zouden moeten doen, het begint al snel te vervelen.

Gelukkig is de hand van de meester nog wel herkenbaar. Zo is de gruwelijke openingsscene puur Del Toro en lijken de goblins zo weggelopen uit Hellboy. Ook de invloed van El Laberinto Del Fauna sijpelt door: de keuze om van Sally een klein meisje te maken, en niet een volwassen vrouw zoals in het origineel, is verfrissend. Helaas komt door een krakkemikkig plot en afleidende mooifilmerij Don’t Be Afraid Of The Dark nergens in de buurt van dat recente meesterwerkje. 

Trailer