Divergent

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Na het enorme commerciële succes van verfilmde boekenreeksen als Harry Potter en Twilight zijn de grote Hollywoodstudio's naarstig op zoek naar opvolging. Beautiful Creatures, The Host, The Mortal Instrument: City Of Bones en Ender's Game flopten stuk voor stuk. De enige reeks die succesvol blijkt, is The Hunger Games. Het is haast onmogelijk die films met Jennifer Lawrence los te zien van Divergent, een nieuwe 'young adult' reeks, die deze week in de Nederlandse bioscopen debuteert.

Niet eens zozeer omdat Divergent van dezelfde studio komt, maar schrijfster Veronica Roth lijkt zich toch ook te hebben laten inspireren door de boeken over de Hongerspelen. Ook Divergent verhaalt namelijk over een toekomstige maatschappij opgedeeld in klassen, zogenoemde facties. Er zijn er vijf, vernoemd naar deugden: Candor (Oprechtheid), Erudite (Eruditie), Amity (Vriendschap), Dauntless (Onverschrokkenheid) en Abnegation (Zelfverloochening) die in harmonie samenleven in een post-apocalyptisch Chicago.

Jongeren doen op hun zestiende een test die ze helpt te kiezen bij welke factie ze de rest van hun leven willen doorbrengen. De keus is permanent, je kunt niet terug. Of je gaat factieloos door het leven en leeft dan de rest van je leven als verschoppeling van de autoritaire maatschappij. Ook Beatrice Prior (Shailene Woodley) staat voor die keuze, maar uit haar test blijkt dat ze 'divergent' (afwijkend) is. Gevaarlijk, want de overheid houdt niet van afwijking. 

Beatrice is opgegroeid binnen Abnegation, dat doet denken aan religieuze leefwijzen zoals bijvoorbeeld de Amish. Een groep waarvan de leden sober leven en zichzelf wegcijferen. Ze helpen graag anderen, ook de factielozen. Tris ziet meer in Dauntless en kiest dan ook voor die groep. Waarmee ze dus direct afscheid neemt van haar ouders, die naast hun enige dochter ook nog eens hun enige zoon voor een andere factie zien kiezen.

Bij Dauntless wacht Tris een strenge, haast militairistische opleiding onder leiding van Eric (Jai Courtney) en Four (Theo James) onder het motto: only the strong survive. Want er is niet voor alle aspirantleden plek in de factie, degenen die het slechtst presteren vallen af en zullen als factieloze verder moeten. Ondertussen rommelt het ook bij de facties onderling flink en blijkt voor Tris een sleutelrol weggelegd.

Helaas maakt regisseur Neil Burger (The Illusionist, Limitless) er af en toe een flink potje van, terwijl ook het script soms rommelig aandoet. Woodley heeft (nog) niet de uitstraling en het charisma van Lawrence, terwijl Divergent zeker onderhoudend is, maar met twee uur en twintig minuten ook gewoon te lang aanvoelt.

Maar laten we niet vergeten dat het eerste deel van The Hunger Games uiteindelijk ook wat flets afstak vergeleken met de tweede film Catching Fire. Van de Divergent-reeks mogen we ook nog twee al aangekondigde vervolgdelen verwachten: Insurgent en Allegiant.

Divergent krijgt voor nu het voordeel van de twijfel, vooral door de erg vette soundtrack van Junkie XL, het onderscheidende camerawerk en de solide acteerprestaties. Al hopen we in het tweede en derde deel wel iets meer verdieping en gelaagdheid uit het boek terug te zien, in plaats van de weinig originele en behoorlijk voorspelbare high school romance waar de eerste film aan opgehangen is.

Trailer