De President

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

De President is de derde grote speelfilm van regisseur Erik de Bruyn. En net als bij zijn voorgaande twee, Wilde Mossels (2000) en Nadine (2007) lijkt de Zeeuw geen keuzes te durven maken en wil hij teveel mensen tevreden stellen. Daarmee schiet deze als politieke satire bedoelde film over een illegale Marokkaan die president van Nederland wordt, zijn doel volledig voorbij.

"Huh, president? We hebben toch een koningin?", zul je waarschijnlijk denken bij het lezen van bovenstaand intro. In het Nederland van de toekomst dat De Bruyn ons schetst in De President dus niet. Moe geworden van de prietpraat in Den Haag, heeft de regering besloten de monarchie en het meerpartijenstelsel in Nederland af te schaffen en ons land uit te roepen tot een republiek.

Een republiek waarin twee kandidaten, de ultralinkse bomenknuffelaar Gert Vlonder (Dirk Zeelenberg) en de ultrarechtse vrouwelijke Wilders-kloon Marja Heesters (Rosa Reuten), strijden om het presidentschap. Maar waar twee honden vechten om het been, gaat een derde er vaak mee heen. In dit geval de Marokkaan Joes (Akkabi). De aspergesteker groeit uit tot nationale knuffelbeer na een heldhaftig optreden tijdens een brand op de boerderij waar hij samen met zijn oom Hamid (Amhali) illegaal woont. Joes redt het knappe Roemeense hoertje Mila (Dagelet) uit de vlammenzee.

Spindoctor Aart (Ton Kas) besluit daarop dat de illegale aspergesteker een betere presidentskandidaat is dan Vlonder en regelt paspoorten voor Joes en Hamid. Uiteraard wordt Joes gekozen, maar vervolgens gaat het helemaal mis in de film. De politiek raakt ondergeschikt aan een ongeloofwaardig liefdesverhaaltje en de keuzes die De Bruyn en scenarioschrijver Marco van Geffen maken, zorgen eerder voor gekromde tenen dan voor een schaterlach. De humor is te makkelijk, grappen worden zelfs herhaald en de karakters om Joes heen (onder meer Frank Lammers en de Belg Matthias Schoenaerts) zijn te stereotiep.

Tot de verkiezing van Joes is De President nog best geslaagd als politieke satire. Daarna slaat De Bruyn de plank volledig mis. De regisseur probeert heel gekunsteld politieke satire, actiekomedie en romkom samen te voegen. Daardoor zorgt de film niet alleen voor een ongemakkelijk gevoel bij de kijker, de prent lijkt ook nog eens veel langer te duren dan daadwerkelijk het geval is. De Bruyn wilde met De President een statement tegen het populisme maken, zo vertelde hij tijdens zijn introductie op Lowlands. Ergens wel ironisch dat zijn film nog minder inhoud heeft dan hetgeen hij aan de kaak wilde stellen.

Trailer