Dansen Op De Vulkaan

Beoordeling:

Geplaatst: door Louke Kreemers

Dansen op de Vulkaan kan zo in het rijtje van met Carry Slee-films. Net als Razend, Spijt! en Afblijven gaat het verhaal over een puber die te maken krijgt met heftige problemen. In dit geval een heftig probleem: een stofwisselingsziekte.

Dansen op de Vulkaan gaat over Maarten (Nils Verkooijen) een tiener die graag danst op de dansschool en daarnaast graag alles uitprobeert. Maarten heeft echter een stofwisselingsziekte, wat betekent dat hij niet zoals andere tieners alles mee kan doen. Langzaam maar zeker neemt de stofwisselingsziekte het leven van Maarten over.

Verkooijen (Oorlogsgeheimen), ambassadeur van Stichting Stofwisselkracht, speelde niet alleen de hoofdrol in deze film, maar schreef ook samen met klasgenoot Sjors Mans het scenario, is producer en was betrokken bij de casting. Deze jongen van slechts zeventien jaren jong is dus vreselijk ambitieus. Aan het scenario mankeert niks, het verhaal loopt goed en is prima opgebouwd. Fijn omdat de verschijnselen van de ziekte zich in het begin van de film langzaam uitvouwen.

Hoewel de titel van de film anders doet vermoeden gaat de film niet zozeer over een jongen die van dansen houdt, maar een ziekte heeft die dat belemmert. Het is meer een verhaal over een jongen die wil doen wat alle pubers doen, maar dat niet kan omdat hij ziek is. Lastig is echter dat de ziekte chronisch is en dat zorgt voor een abrupt einde. Het is het ontroerend om te zien hoe Maarten zijn weg probeert te vinden, maar de spanningsboog in de film is erg laag. Het komt niet verder dan ruzie tussen zijn ouders (Marcel Muster, Mouna Goeman Borgesius) en een dronken avond in het park.

Dansen op de Vulkaan geeft wel een goede kijk in het leven van iemand die een stofwisselingsziekte heeft. Het verhaal is gebaseerd op het leven van drie tieners die echt een stofwisselingsziekte hebben. In de film leer je over de frustraties die de ziekte met zich meebrengt. Soms gaat het echter wel heel snel door de bocht en dat doet dan een beetje af aan de rode lijn van Dansen op de Vulkaan.

Het levert een film op die te vergelijken is met Carry Slee-verfilmingen. Vermakelijk, leuk en met een boodschap. Fijn is dat er een ziekte is uitgekozen waar je niet vaak van hoort, dat maakt het uiteindelijk vernieuwend en zelfs leerzaam.

Trailer