Dans La Maison

Beoordeling:

door Eke Bosman

Geplaatst:

Dans La Maison, Genre: Thriller, Regie: François Ozon, Acteurs: Ernst Umhauer, Fabrice Luchini, Kristin Scott Thomas, Releasedatum: 11 oktober 2012, Speelduur: 105 minuten.

Recensie Dans La Maison

Het schrijven van een roman kan iedereen. De vraag is echter hoe hoog de kwaliteit ervan is. Dat kan variëren van pulp tot meesterwerk. In Dans La Maison schetst regisseur François Ozon een situatie waarin een ongeslepen diamant door zijn leraar alsmaar geslepen wordt, niet wetende wat de gevolgen daarvan zijn. Ook jij als kijker weet niet wat de gevolgen zijn. Wat het oplevert: een waar spelletje met je hersenen.

Zodra Claude Garcia (Ernst Umhauer), een zestienjarige jongen met een hele rijke fantasie, een zelfgeschreven roman voorlegt aan Germain (Fabrice Luchini), is de leraar al snel razend enthousiast. Hier zit talent in. Dit moet uitgewerkt worden, is de logische reactie van een fanatieke literatuur leraar. Hoe meer de leraar betrokken raakt met het proces, hoe meer hij erachter komt dat het verhaal wel heel realistisch overkomt.

Het gaat over het infiltreren in het huis van Claude’s beste vriend. Zo’n beetje elk huis heeft een verhaal, en daarom valt er altijd wat te halen uit een bepaald huis. Het is toch iedere keer anders. Maar niet genoeg voor een roman, om het toch iets unieker te maken. Toch heeft het huis van Claude’s beste vriend Rapha Artole jr. (Baptien Ughetto) een belangrijke factor; de beeldschone moeder, Esther Artole (Emmannuelle Seigner). Iedere jongen in de puberteit heeft zo zijn fantasieën; de manier waarop ze daarmee omgaan.

De manier waarop de film met dit onderwerp omgaat, is werkelijk waar grandioos en briljant te noemen. Alsof je als ware een toneelstuk zit te bekijken waar na iedere scène aan je wordt gevraagd of je het nog begrijpt, terwijl je nog in de euforie zit van het schouwspel dat je zojuist hebt gezien. Je hebt geen idee, maar je bent nog steeds geïnteresseerd. Je weet dat er iets aan de hand is. Want dat is het punt; terwijl je een boek zit te lezen weet zie je het verschil tussen realiteit en fictie best wel, maar in een film zie je die grens absoluut niet.

Dat maakt dan ook van Dans La Maison zo’n mooie film. Het speelt constant met je. Het zit constant in je hersenen, en wil niet loslaten. Je wordt meegezogen in Dans La Maison. Mede door het briljante scenario, maar ook door het geloofwaardige acteerwerk van Fabrice Luchini en Ernst Umhauer, waar we dankzij deze rol vast en zeker nog veel van gaan zien.

Ook Kristin Scott Thomas verdient nog een vermelding. Ondanks haar ietwat kleine rol, weet ze toch weer een stempel te drukken op deze film. Alsof zij de ontbrekende schakel is. En ja, dat is juist het geval bij Dans La Maison; ontbrekende schakels zijn er niet. Je hebt van die films die je pas na zeven keer kijken snapt, en je hebt films die bij een zevende keer kijken nog steeds als nieuw en prettig aanvoelen. Dat is Dans La Maison.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.