Danny Collins

Beoordeling:

Geplaatst: door Marjolein Vos

Drugs en rock ’n' roll zijn wat de muzikant Danny Collins bezighoudt. De entertainer kan de hoogtijdagen van zijn carière niet loslaten en gaat nog graag op tour. Sinds de jaren ’70 is hij bezig met feesten, drinken en drugs gebruiken, maar als hij van zijn manager op zijn verjaardag een brief van ex-Beatle John Lennon krijgt, gooit Collins zijn leven compleet om.

Danny Collins (Al Pacino) gaat op zoek naar zijn zoon (Bobby Cannavale), die hij nog nooit heeft gezien. Hij wil een tweede kans en probeert er voor zijn familie te zijn als blijkt dat zijn zoon ziek is. Daarnaast verblijft hij in een hotel waar hij weer zelf liedjes wil schrijven. Hij ontmoet de charmante hotelmanager Mary (Annette Bening) waar hij gezellige avonden mee beleeft aan de bar.

Danny Collins wil alles beter gaan doen en een tweede kans krijgen van zijn zoon en schoondochter. Hij wordt daarbij geholpen door zijn beste vriend en manager Frank Grubman, vertolkt door Christopher Plummer. Ook veel andere namen doen een belletje rinkelen. Er is een prima cast bij elkaar geraapt voor deze film.

Voor Dan Fogelman was de film Danny Collins zijn eerste klus als regisseur. Hij schreef onder meer mee aan Crazy, Stupid, Love, Cars en Last Vegas. Naast de grote hoeveelheid humor die Fogelman in de film heeft verwerkt, zit er ook daadwerkelijk een verdrietig en triest verhaal in Danny Collins.

Deze twee facetten wisselen elkaar regelmatig af. Al jaren lang doet de hoofdpersoon het optreden tegen zijn zin en daar komt verandering in door de brief van Lennon. Zijn zoon ziet hem niet staan doordat Collins zijn moeder heeft laten stikken, maar je leeft mee met Collins en begrijpt de woede en het verdriet bij zijn zoon.

De film is dusdanig geschoten dat je mee kan leven met de personages en de tijd krijgt om daarover na te denken. Danny Collins heeft het karakter van een nar en probeert iedereen in te palmen met zijn charmes. Wat dat betreft is Pacino perfect gecast voor de rol van Danny Collins. Met zijn gezichtsuitdrukking weet hij op de juiste momenten op de goede manier te kijken zodat hij de lachertjes op zijn hand heeft.

De verschillende emoties worden sterk overgebracht door de cast van de film. Vergeet daarbij het kleine meisje Hope (Giselle Eisenberg) niet, zij vertolkt haar rol als dochter met ADHD vol overgave. Regelmatig brengt de film een glimlach op je gezicht en een brok in je keel, precies zoals een dramafilm hoort te zijn.

Trailer