Complete Unknown

Geplaatst:

Beoordeling:

door Jochem Geerdink

"Happy birthday, Tony", staat er op de verjaardagstaart. Het is een onaangename verrassing voor Tom (Michael Shannon) wanneer hij de taartdoos opent, zoals het altijd een onaangenaam gevoel is je naam verkeerd gespeld te zien staan. Alsof iemand speelt met je identiteit, alsof je zomaar iemand anders zou kunnen worden als je even de controle verliest.

Tekst: Elise van Dam

Maar die verkeerd gespelde naam valt in het niet bij de verrassing die Tom nog te wachten staat. Een collega van zijn werk komt samen met een vrouw die hij kort geleden heeft ontmoet. Die ontmoeting was niet toevallig. Zij koos hem uit, niet omdat hij haar interesseerde, maar omdat hij een manier was om bij Tom te komen. Negentien jaar geleden verdween ze uit zijn leven en dat van iedereen die haar kende en nu stapt ze terug naar binnen alsof er niets aan de hand is.

Ze stelt zich voor als Alice (Rachel Weisz) en praat honderduit over haar onderzoek naar een zeldzaam soort kikkers in de moerassen van Tasmanië. Tom verbijt zich (laat dat maar aan Shannon over) tot het hem teveel wordt en hij haar apart neemt en confronteert met hun verleden. Later op de avond zullen de twee zich helemaal losmaken van de rest van de feestgangers en doet Alice uit de doeken waar ze in die tussenliggende jaren is geweest. En wie ze is geweest.

Complete Unknown gaat over interessante concepten en vragen. Over identiteit, wat ons maakt tot wie we zijn en of we niet allemaal wel eens iemand anders zouden willen zijn. Maar Joshua Marston, die de film regisseerde en samen met Julian Sheppard ook verantwoordelijk is voor het script, dringt niet ver genoeg door tot de kern van die vragen. Alice beschouwt de verschillende identiteiten die ze door de jaren heen aannam als een bevrijding, maar een bevrijding waarvan? Iemand die zo makkelijk in andere identiteiten stapt, moet een diep identiteitsconflict hebben of is een psychopaat. Maar wat Alice dreef in haar transformaties blijft onduidelijk.

Een gemiste kans zit ook in de rol van Tom. Het wordt nooit helemaal helder wat hun geschiedenis was en waarom Alice uitgerekend naar hem terugkeert. Tegenover haar is hij een man met een vastgegroeide identiteit. Al jarenlang hetzelfde werk en dezelfde vrouw en wonend in het huis waar hij opgroeide. Zijn wereld is klein en daarbinnen bedreigt weinig zijn idee van wie hij is. Het is iets waar hij nooit over hoeft na te denken. Complete Unknown had vele malen interessanter kunnen zijn als zijn hernieuwde ontmoeting met Alice dat allemaal op losse schroeven had kunnen zetten.

Even lijkt dat wel te gebeuren. Tom en Alice komen op straat een oudere vrouw (Kathy Bates) tegen die haar hond uitlaat. Ze valt en ze helpen haar naar huis. Daar verzint Alice ter plekke dat Tom een arts is, hem dwingend te liegen en voor even in die hem onbekende identiteit te stappen. Hij schrikt ervan, om vervolgens met steeds met zelfverzekerdheid de rol die hem is toegespeeld te spelen. Maar het blijft bij die scène en een werkelijke ontwikkeling in het personage van Tom blijft uit.

Het is tekenend voor Complete Unknown. Het kabbelt allemaal teveel aan het oppervlak en ondanks dat Shannon en Weisz er alles aan doen, kunnen zij niet voorkomen dat de film langzaam inzakt. Wat een prikkelende film had kunnen zijn die thema’s en vragen opwerpt om nog lang over na te praten, dooft uit met de slaperigheid van de lange nacht. Daar kan zelfs een betoverende scène in een tuin vol zingende kikkers niets aan veranderen.

Trailer