Child 44

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

In de utopische heilstaat die we de Sovjet Unie noemden was geen sprake van misdaad. Er was simpelweg weg geen reden voor. Als mensen gelukkig zijn, gedragen ze zich wel. Moord was binnen die logica natuurlijk helemaal uit den boze en de communistische bobo's zullen in die tijd minachtend gegrinnikt hebben om de ene na de andere seriemoordenaar die staatsvijand nummer een Amerika tijdens de Koude Oorlog in zijn greep hield. Zo'n fenomeen kon natuurlijk alleen maar ontstaan zijn onder het kapitalisme met zijn verderfelijke moraal.

Natuurlijk waren er wel degelijk seriemoordenaars in het arbeidersparadijs. Andrei Chikitalo was met zijn drieënvijftig slachtoffers veruit de meest beruchte en vormde de basis voor Tom Rob Smith's boek Child 44, het eerste deel van zijn trilogie over agent Leo Demidov. Voor zijn roman verplaatste Smith de jacht op 'De Slager Van Rostov' (één van Chikitalo's vele bijnamen) van rond de glasnost terug naar de jaren vijftig, tijdens het hoogtepunt van Stalins heerschappij.

De Sovjet Unie was rond die tijd nog herstellende van de Tweede Wereldoorlog en de socialistische droom was ondertussen verworden tot een dictatoriale nachtmerrie. Het land was straatarm en achter de idyllische schijn vierden sociale paranoia en verraad hoogtij. Elke misstand die niet paste in het ideaalbeeld werd weggemoffeld of doodgezwegen. 

Leo Demidov (Tom Hardy, Lawless) merkt aanvankelijk weinig van al die sores om hem heen. Hij heeft als gedecoreerde oorlogsheld in Moskou carriere kunnen maken binnen de Russische veiligheidsdienst, heeft blind vertrouwen in het systeem en is getrouwd met zijn grote liefde Raisa (Noomi Rapace, Prometheus). Wanneer de dood van het zoontje van zijn beste vriend afgedaan wordt als een ongeluk, terwijl er duidelijk tekenen zijn van verkrachting en moord, gaat hij stiekem zelf op onderzoek uit.

Hij stuit al snel op tegenwerking van hogerhand en als zijn vrouw beschuldigd wordt van spionage en hij geen afstand van haar neemt worden beide verbannen naar een afgelegen, nog-net-geen-goelag fabrieksstadje. Gedegradeerd tot veldwachter kan hij weinig meer doen aan zijn onderzoek, tot er op een dag weer een jongetje dood gevonden wordt. Dit keer bij hem in de buurt. Hij weet Raisa en zijn commandant Nesterov (The Dark Knight Rises' Gary Oldman, in alweer zijn vierde film met Hardy) te overtuigen dat er meer aan de hand is dan wat vermeende ongelukken, en de drie besluiten de moordenaar op te gaan sporen. 

Thrillers over seriemoordenaars zijn er ondertussen te over, maar Child 44 heeft zijn setting als onderscheidende factor. Het repressieve overheidsapparaat zorgt ervoor dat iedereen elkaar verdenkt en bang is om zijn nek uit te steken. Niemand wil meewerken met het onderzoek.

Daarnaast hoeft Demidov niet te rekenen op enige bijval van zijn werkgever, de politie. Die is normaal in dit soort films meestal de laatste toevlucht, of geeft in ieder geval een psychologisch voordeel, wetende dat je als inspecteur kan rekenen op wat backup.

Helaas is dit ook het enige waardoor Child 44 zich onderscheid van genregenoten als bijvoorbeeld Se7en en Silence Of The Lambs, terwijl het de middelen in huis heeft om zich met deze klassiekers te meten. Het is goed om Tom Hardy de laatste tijd eindelijk wat vaker in welverdiende hoofdrollen te zien en hij wordt bijgestaan door een uitstekende supportcast.

Maar die cast is ook gelijk deel van het probleem. Al dat talent betekent weinig als al die grote namen worden gereduceerd tot het met een dik aangezette russische tongval oplepelen van hun teksten. Hoewel niet per se storend, klinkt het bij vlagen gewoon geforceerd en ondermijnt het de spanning. Opvallend genoeg zit er ook vrijwel geen enkele Russische acteur in de film. 

Het verhaal zou ook baat gehad hebben bij een wat meer gestroomlijnde aanpak. Regisseur Daniel Espinosa (Safe House) neemt de tijd om zijn personages te introduceren maar geeft vervolgens teveel ruimte aan nodeloze terzijdes. In plaats van een spannend kat-en-kat-en-muis spel te creëren (Demidov jaagt op zijn prooi maar is er tegelijk zelf ook eentje), is hij teveel bezig de kijker te overtuigen hoe grauw en naar het wel niet was in Rusland. De loslopende kindermoordenaar verwordt hierdoor bijna tot bijzaak.

Child 44 wil tegelijkertijd psychologische thriller, historisch drama en politiek pamflet zijn, en dat is teveel van het goede. Als een haperende Trabant lukt het de film niet om lekker op gang te komen maar door de goede acteurs en de interessante insteek blijft de boel genietbaar.

Trailer