Carrie

Beoordeling:

Geplaatst: door Rene van der Kroon

De voor een Oscar genomineerde prestaties van zowel Sissy Spacek (Carrie White) als Piper Laurie (Margaret White) zijn bijna legendarisch te noemen. Piper zet de moeder van het in haar ogen ‘duivelsgebroed’ zo verknipt neer, dat het voor Julianne Moore in de remake van de film uiterst lastig is om dit te evenaren. Ook Chloë Grace Moretz, die nu de rol van Carrie speelt, moet de verwachtingen proberen waarmaken. In hoeverre is de remake geslaagd?

Carrie is een tienermeisje die door niemand wordt geaccepteerd. In de klas is zij een muurbloempje, haar klasgenoten maken haar belachelijk en thuis wordt zij geïndoctrineerd door haar zeer religieuze moeder. Alleen de gymnastiekdocente van Carrie lijkt het voor haar op te nemen door haar te steunen op momenten dat het echt nodig is.

Ondertussen maakt de hogeschool zich op voor het eindbal. De decoraties worden opgehangen, posters gaan aan de muur en iedereen probeert een date te regelen. Als Carrie wordt gevraagd door een populaire jongen lijkt haar wereld even compleet te zijn. Op sterk afraden van haar moeder besluit zij toch naar het feest te gaan, met rampzalige gebeurtenissen tot gevolg.

De film Carrie van Brian De Palma uit 1976 is een begrip voor velen. Afgezien van een iets te schelle soundtrack en slotscène waar vandaag de dag niemand meer intrapt staan de overige aspecten nog steeds als een huis. De 2013-versie van Carrie haalt, als er wordt gekeken naar de eerste film, weinig nieuwe aspecten uit het oorspronkelijke boek van Stephen King en is daarom nauwelijks verrassend. Opvallend is dat het complete verhaal inclusief dialogen nagenoeg hetzelfde als de De Palma-film verloopt. Natuurlijk zijn er nu nieuwe aspecten toegevoegd, zoals het feit dat ineens iedereen met een gesponsorde Nokia-telefoon belt en alles er meer gelikt uit ziet. Maar veel ruimte voor vernieuwing heeft regisseur Kimberley Peirce kennelijk niet gemaakt.

Carrie maakt het voor de kijker binden met personages zeer lastig. De meiden die Carrie plagen hebben na een kort moment in de schooldouches geen verdere diepgang, inclusief het beruchte meisje dat wraak op Carrie neemt. Ook de gymdocente is in tegenstelling tot het origineel te verwaarlozen, maar het meest kwalijke is de rolinvulling van Julianne Moore. De doorgetripte religiefanaat komt door helaas te oppervlakkige vertoning matig uit de verf en maakt het meeleven met haar zeer lastig.

Chloë Grace Moretz weet de vertolking van Carrie in de eerste twee aktes subliem goed neer te zetten. Hier wordt er tussen de pesterijen door een redelijk doorsnee coming-to-age-verhaal met romantiek en makkelijke humor neergezet, als de telekinese even wordt weggedacht. Carrie gaat alleen de mist in bij de derde, bloederige akte. Het tienermeisje breekt door alle pesterijen en lijkt á la Magneto haar omgeving te kunnen vernietigen door uiterst overdreven met haar handen te wapperen. Dit gaat gepaard met zeer matige CGI en onnodige gimmicks die niet hadden gehoeven. De dalende lijn bereikt een absoluut dieptepunt door het waardeloze einde. Er wordt naar zo’n belachelijk eindshot toegewerkt dat het net voelt alsof de kijker na een teleurstellend telekinesecircus nog een flinke schop na krijgt.

Hoewel het onderwerp 'pesten' dit jaar geen nieuw onderwerp is (denk aan bijvoorbeeld Contest en Spijt!) weet Carrie helaas niet veel indruk te maken. De film waar gezien de voorgeschiedenis veel potentie in had kunnen zitten is niet meer geworden dan een iets te vlakke en makkelijke horrorfilm met overmatig CGI-gebruik.

Lagen de verwachtingen wellicht te hoog? Zijn wij als filmkijkers nu zoveel bloed en geweld gewend dat Carrie te doorsnee is om indruk te maken? Of liggen de standaarden in vergelijking met de jaren '70 op het gebied van pesten nou eenmaal anders? Het antwoord op al deze vragen is spijtig genoeg simpel: Ja.

Trailer