Carnage

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

‘Beschaving is niet meer dan een verflaagje dat bij de minste regen verdwijnt’, zo schijnt Auguste Rodin ooit gezegd te hebben. En met deze wijsheid slaat Roman Polanski de kijker in deze filmbewerking van het bejubelde theaterstuk van Yasmina Reza, genadeloos hard om de oren.

Na een fikse vechtpartij op het buurt-basketbalveldje tussen twee jochies, waarbij de één de ander twee voortanden uitslaat, besluiten de ouders van slachtoffer Ethan, de nerveuze schrijfster Penelope (Jodie Foster) en volkse vertegenwoordiger Michael (John C. Reilly), de ouders van dader Zachary, beurshandelaarster Nancy (Kate Winslet) en bedrijfsjurist Alan (Cristoph Waltz), thuis uit te nodigen voor een gesprek. Maar in plaats van de lucht te klaren, ontaard de tumultueuze ochtend in een ordinaire scheldpartij die je niet gauw zult vergeten.

Roman Polanski was in goede vorm tijdens de opnames van Carnage. Het verhaal, dat op papier eigenlijk niet meer behelst dan een steeds hoger oplopende ruzie tussen vier beschaafde volwassenen, wordt door hem op een zeer compacte en vlotte manier in beeld gebracht. De film kent een zeer hoog tempo en elke acteur krijgt precies op het goede moment de aandacht die nodig is. Als kijker kun je niet anders dan enerzijds bulderend van het lachen en anderzijds tot op het bot beschaamd, getuige zijn van voortdurende draaimolen van hysterie en venijn. Je zit voortdurend op het puntje van je stoel, ondanks dat er in principe weinig spectaculairs gebeurt.

Dat de vier hoofdrollen zo uitstekend gecast zijn draagt hier zeker aan bij. Elk van de acteurs weet op glorieuze wijze gestalte te geven aan de subtiel verlopende transformatie van geciviliseerd ouder tot zuipende, schreeuwende, seksistische en kotsende barbaar. Saillant detail is dat de man die ons als afglijdende samenleving op zo’n briljante manier een spiegel voorzet, zelf ook geen schone handen heeft.

Het verhaal speelt zich namelijk ogenschijnlijk in Brooklyn af, maar is eigenlijk opgenomen op een minutieus nagebouwde set in een Parijse studio. Dit omdat Polanski zelf, nadat hij zich eind jaren ’70 zou hebben vergrepen aan een minderjarige, persona-non-grata is in de Verenigde Staten. Desondanks verdient deze legendarische regisseur wederom alle lof voor deze briljante studie naar de dynamiek van menselijke emoties en is het voor hem te hopen dat die eventuele Oscar ook naar Frankrijk kan worden opgestuurd…

Trailer