Blue Jasmine

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

De afgelopen jaren dwaalde Woody Allen voor zijn films vooral door Europese hoofdsteden, maar voor Blue Jasmine keert hij terug naar Amerika en dat doet hem goed. Met Cate Blanchett als zijn nieuwe tragische heldin is de race voor het awardseizoen nu al gelopen.

New York socialite Jasmine (Cate Blanchett) heeft het allemaal: Een belachelijk groot appartement op Park Avenue, de mooiste sieraden en een knappe echtgenoot (Alec Baldwin). Wanneer blijkt dat haar man investeringsbankier Hal niet alleen haar bedriegt, maar ook zijn cliënten bedonderd, stort haar perfecte leventje in. Ze vertrekt naar San Francisco om bij haar zusje Ginger (Sally Hawkins) in te trekken, voor wie ze haar chique neus ophaalt.

Eigenlijk voelt Jasmine zich voor iedereen te goed en ze doet totaal geen moeite om dat te verbergen. Ze wijst Ginger constant op haar tekortkomingen en is ondertussen blind voor haar eigen tekortkomingen. Ze vindt zichzelf namelijk erg interessant en belangrijk, wat eigenlijk in de openingsscène meteen blijkt. Een onbekende medepassagier in het vliegtuig moet het ontgelden als Jasmine ongevraagd haar hele levensverhaal begint te vertellen. Een vrij briljant begin, gezien we bijna alles wat we over haar moeten weten leren. Korte samenvatting? Jasmine heeft de crazy eyes.

Het is geheel Cate Blanchetts verdienste dat Blue Jasmine geen ontzettend vervelende film is, want haar personage is ronduit vreselijk. Jasmine is een gekke, arrogante neuroot, die prozac met sterke drank wegspoelt om zelf rustiger te worden, terwijl ze iedereen op de zenuwen werkt. Niet iemand met wie je een vrije avond door wil brengen, maar het fenomenale spel van Blanchett zorgt ervoor dat je toch door haar geboeid bent en soms, heel soms, zelfs met haar meeleeft.

Iedere acteur of actrice die ooit met Woody Allen heeft gewerkt zegt het: Je wil voor hem op je best zijn en hij kan er voor zorgen dat je dat ook echt bent. Met Cate Blanchett is hem dat zeker gelukt. Ze gaat moeiteloos van hysterisch naar heel kalm en evenwichtig. De scènes waarin ze alle grip kwijtraakt en compleet doordraait zijn briljant, maar eigenlijk is Blanchett in de daaropvolgende momenten net zo goed.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de film naar haar personage is vernoemd. Alles draait om haar en het is fijn dat Woody Allen weer eens kiest voor één overduidelijke hoofdpersoon die alle aandacht op zich vestigt. Een personage waar we onmogelijk niet door geïntrigeerd kunnen zijn. Het drama, waarin gelukkig toch genoeg te lachen valt, is als een karakterstudie. Jasmine is zo complex dat ze voor zichzelf continu andere realiteiten verzint en terwijl de mensen om haar heen zich daar van bewust worden, zakt zij eigenlijk verder weg.

Allens nieuwste werk heeft eigenlijk genoeg aan de aanwezigheid van Blanchett, maar heeft nog een hoop andere perfect gecaste acteurs. Sally Hawkins maakt van haar naïeve en giechelige Ginger de perfecte tegenhanger van zus Jasmine en Alec Baldwin is in zijn perfecte pakken bijna te overtuigend als gladde financiële fraudeur. Dat de geliefde regisseur zijn ook film ook nog eens laat afspelen tegen het decor van de financiële crisis en malafide Wallstreet bankiers, maakt het allemaal nog interessanter.

Even is Woody Allen gestopt met het maken van lichte vertellingen vol sprookjesachtig mooie beelden, wat niet wil zeggen dat Blue Jasmine niet uit prachtige plaatjes bestaat. Gelukkig is er dit keer nog veel meer. Hij creëert een fantastische vertelling over een schandalige vrouw, die door Cate Blanchett legendarisch wordt gemaakt.

Trailer