Bloedlink

Beoordeling:

Geplaatst: door Daphne van Hoolwerff

De Nederlandse thriller Bloedlink opent het Nederlands Film Festival. Je kunt je afvragen of die eer terecht is, want Bloedlink is namelijk een wel heel getrouwe remake van The Disappearance of Alice Creed.

Het verhaal lijkt simpel. Twee ex-gedetineerden ontvoeren een jonge vrouw met een rijke vader, in de hoop op een flinke som losgeld. Het blijkt echter al snel dat de onderlinge verhoudingen net iets anders in elkaar steken dan gedacht. Wat volgt is een schouwspel vol plotwendingen waarbij je niet meer weet wie je moet vertrouwen.

Tenminste, wanneer je het Britse The Disappearance of Alice Creed niet gezien hebt. Bloedlink is namelijk een bijna shot-voor-shot remake van deze film. Tot op de kleur van het busje, de outfits en de locaties na doen ze hun voorganger nog eens dunnetjes over, maar deze keer in het Nederlands. Het resultaat steekt dan ook mager af tegenover het origineel.

In Bloedlink worden de rollen van de mannen vertolkt door Tygo Gernandt en Marwan Kenzari, die een aangedikte versie van de oorspronkelijke personages neerzetten. Zowel hier als in The Disappearance maakt het personage Vic, hier gespeeld door Gernandt, duidelijk de dienst uit.

Waar hij in het origineel nog gewoon dominant was, is Gernandt’s interpretatie een ronduit agressieve macho. Bijna alles dat hij zegt klinkt als een dreigement en hij lijkt elk moment op knappen te staan. En waar Danny, hier Rico geheten, zijn bondgenoot nog af en toe een weerwoord durfde te geven, speelt Kenzari zijn rol bijna als een bange hond. 

Hierdoor staat de sfeer iets meer op scherp dan in het origineel, maar enige subtiliteit bij de personages ontbreekt. De dynamiek tussen de twee voelt meer aan als een machtspelletje tussen baas en onderdaan dan als een partnerschap tussen twee gelijken. Nergens krijg je de indruk dat ze elkaar ooit vertrouwd hebben, en dat is in een film waarin verraad en bedrog zo centraal staan wel essentieel.

Ook in deze versie ontpopt het ontvoerde meisje (Sarah Chronis) zich al snel tot een volwaardige tegenspeelster voor haar twee kidnappers. Chronis vertolkt alle fases waar haar personage Laura doorheen gaat goed: de angst en woede, maar ook de brutaliteit en het lef die ze toont als ze voor zichzelf opkomt. Ze levert veruit de beste acteerprestatie van de drie.

Bloedlink lijkt zijn voorganger in alle aspecten te willen overtreffen. De sfeer is net iets grimmiger, de filter net iets donkerder. De muziek is net iets spectaculairder, het geweld net iets bruter. Uiteindelijk kan het niet verhullen dat dit een fletse kopie is van een veel betere film. Voor degenen die The Disappearance of Alice Creed niet gezien hebben zal deze best vermakelijk zijn. Heb je dat echter wel, dan kun je deze rustig overslaan.

Trailer