Bittersweet

Beoordeling:

Geplaatst: door Zoƫ Cozijnsen

De documentaire Bittersweet vertelt het verhaal van de Australische bokster Diana Prazak. Samen met haar trainer, de Nederlandse voormalig wereldkampioene Lucia Rijker, werkt ze toe naar die ene allesbepalende wedstrijd in Stockholm waar zij haar titel zal moeten verdedigen. Documentairemaakster Marieke Niestadt volgt het duo op de voet en legt alles vast.

De wedstrijd in Stockholm is dus waar het voor Prazak allemaal om draait. Ze strijdt daar tegen Frida Wallberg, voor wie het een thuiswedstrijd is. Dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer het publiek ‘boe’ roept bij Diana’s opkomst, en tijdens het gevecht “Frida, Frida, Frida” scandeert. Maar ze heeft aan Lucia Rijker een fantastische coach. Zij weet haar keer op keer gerust te stellen en zorgt dat ze zich op het gevecht focust, en niet op haar angsten.

Prazak ziet er op het eerste gezicht uit als iemand met wie je geen ruzie moet krijgen. Maar schijn bedriegt. Die eerste indruk vervalt meteen zodra je haar leert kennen. En dat is wat deze film zo sterk maakt. Je leert haar écht kennen. Het gaat niet alleen om het boksen. Maar het gaat echt over Diana, en haar angst om te verliezen.

Ook in de montage van de film draait alles om die ene, belangrijke wedstrijd. Tussen de verschillende rondes door zie je de weg ernaartoe. Je leert de bokskampioene steeds beter kennen. En zo word je als kijker iedere ronde fanatieker. Tot je tegen het einde van de film op het puntje van je stoel zit met de vraag: ‘zal ze winnen?’

De meest intieme momenten zijn vastgelegd door Marieke Niestadt, die altijd overal bij mocht zijn. “Ze was als een vlieg aan de muur”, zoals Lucia Rijker al zei in een uitzending van Pauw. En zo ziet het er ook uit: alsof er geen camera’s bij zijn. Je voelt de sterke connectie die de bokster en haar coach hebben. Vlak voor de wedstrijd kalmeert Rijker haar bokster met een Boeddhistisch ritueel. Ditzelfde ritueel voert Prazak later uit om haar trainer tot rust te brengen.

Dit was wel nodig, want de wedstrijd heeft op zowel Prazak als haar coach heel veel indruk gemaakt. Bij Jeroen Pauw aan tafel vertelt Rijker dat ze het zien van de film heel confronterend vond. Het heeft haar zelfs doen twijfelen aan haar beroep. “Wil ik dit wel doen?”, vroeg zij zich hardop af.

Naast de heftige emoties is er ook genoeg ruimte voor luchtigheid en grapjes. Een welkome afwisseling. Als ze in de auto zitten, op weg naar het gevecht, bespreken ze de tegenstander. Prazak: “Ze voelde helemaal niet hard toen ik haar een knuffel gaf. Mijn vorige tegenstander voelde als steen.”

Over deze film is gewoon goed nagedacht. Het begint al heel sterk met het einde van het gevecht, waardoor je meteen het verhaal wordt ingezogen. Naarmate de film vordert, vordert ook het gevecht. En de flashbacks zorgen ervoor dat deze gebeurtenis steeds meer waarde krijgt. Op het einde komt alles samen. En het is ‘bittersweet’.

Trailer