Big Game

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Samuel L. Jackson grossiert de laatste jaren toch vooral in inspiratieloze rollen. In films waarbij jij je niet zelden afvraagt wat in godsnaam zijn drijfveer is geweest om eraan mee te werken. Big Game is een welkome uitzondering op die regel.

Jackson geeft in het Finse actieavontuur gestalte aan de president van de Verenigde Staten. Een weinig geliefde president trouwens, het Amerikaanse volk is hun besluiteloze leider spuugzat. Hij kwam al eens goed weg bij een aanslag op zijn leven, waarbij special agent Morris (Ray Stevenson) een kogel voor hem vindt, maar dit keer is hij minder gelukkig.

Terroristen hebben namelijk het plan opgevat om Air Force One, het presidentiële vliegtuig, neer te halen met een raketwerper. Dat kan boven Finland omdat de kist daar wat lager vliegt en het gebergte de afstand tussen land en toestel nog eens wat verkleint. Net op tijd wordt de aanslag ontdekt waardoor de president in een vluchtcapsule Air Force One kan verlaten voor het uit de lucht geschoten wordt.

Die capsule wordt gevonden door de dertienjarige Finse jongen Oskari (Onni Tommila). Hij is, geheel in lijn met een eeuwenoude traditie, door zijn vader het bos ingestuurd om te jagen op groot wild en daarmee zijn mannelijkheid te bewijzen. Maar Oskari is helemaal geen jager. De knul is best onhandig en schiet met zijn pijl en boog nog geen deuk in een pakje boter. Toch is de jongen de beste kans voor de president om levend uit het voor hem onbekende bos te komen.

Big Game zal geen hoge ogen gooien bij de Oscars, zoveel is zeker. Het is typisch zo'n aktieavontuur zoals in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw met bergen tegelijk verschenen. Het verschil met die films is dat de hoofdpersoon dit keer geen Steven Seagal of Chuck Norris heet, maar Samuel L. Jackson. Wél vergelijkbaar is het script, dat rammelt nogal. Net als dat de film na ongeveer een uur behoorlijk uit de bocht begint te vliegen en vanaf dan grossiert in ongeloofwaardigheden.

Wat begint als een bijzonder sympathieke film, zakt tegen het eind wat in en gaat bovendien zowat tenonder aan de berg clichés en spierballentaal die regisseur Jalmari Helander in het laatste deel van de film over je uitstort. Jackson en Tommila hebben dan allang je hart veroverd, de chemie tussen de twee hoofdpersonen is hartverwarmend. Dat ze zichtbaar veel lol hebben gehad samen draagt er ook zeker aan bij dat Jackson eindelijk weer eens een rol aflevert om over naar huis te schrijven. 

Trailer