Berliner Tagebuch

Beoordeling:

door Julia Nolet

Geplaatst:

Berliner Tagebuch, Genre: Documentaire, Regie: Rosemarie Blank, Releasedatum: 13 september 2012, Speelduur: 74 minuten.

Recensie Berliner Tagebuch

Berlijn is al jaren hot. Alle kunstenaars willen er heen en komen met flitsende verhalen, foto’s en films terug over de creatieve industrie en het droomuitgaansleven (want: dj’s draaien de hele nacht en dag door) van de stad. Filmmaakster Rosemarie Blank werpt met Berliner Tagebuch ook haar licht op Berlijn, maar de manier waarop is duidelijk anders.

In korrelige jaren ‘90 beelden zien we meisjes in de Berlijnse metro kijken naar hun iPhone, ze lachen. Even later zien we een muzikant zijn ding doen, ook in de metro. Het eerste half uur van Berliner Tagebuch is samengesteld uit trage, ondergrondse beelden zoals deze. De stem van Rosemarie Blank zegt in de voice over dat ze zich nergens helemaal thuis voelt. Ze groeide op in Duitsland, woont al jaren in Amsterdam, maar ze voelt zich Nederlands noch Duits.

In Berlijn fascineert ze zich over de grote hoeveelheid buitenlanders in de stad, die voor een groot deel de Duitse hoofdstad als hun thuis ervaren. In een langzame van-dag-tot-dag documentaire gaat ze op zoek naar het thuisgevoel van Berlijn en poogt ze, door middel van veelal spontane interviews, een beeld te schetsen van hoe deze mensen in Berlijn terecht zijn gekomen en wat de stad voor hen betekent.

De verhalen van de buitenlanders, vooral Turken en Koerden, verzamelt Blank gaandeweg. Af en toe spreekt ze iemand aan in de U-bahn en gaat de documentaire bovengronds, om bij hen thuis te kijken en ze dieper te interviewen. Dit levert enkele mooie verhalen op van bijvoorbeeld Ali. Een rustige, voor oorsprong Turkse antiquair die nog steeds worstelt met zijn jeugd in Turkije. Of de eigenaar van een döner-tentje die nog maar een paar jaar in Duitsland is en inmiddels een Duits vriendinnetje heeft en kerstmis gewoon meeviert.

Maar buiten deze twee verhalen raakt Blank nergens echt de diepte. Buiten het schrijnende verhaal van de antiquair leer je de levensgeschiedenis van de geïnterviewden nergens echt kennen en blijft dus ook de interesse die ze wekt voor haar geïnterviewden oppervlakkig. Ook kent de film te weinig interviews om te kunnen zeggen dat haar zoektocht geslaagd is. Een paar Turken voelen zich thuis in Berlijn, dat is meer waar de conclusie van de film op neer komt.

Waarom er voor het dagboekformat is gekozen is ook niet helemaal duidelijk. De dagboekfragmenten slaan hele weken over en daardoor heeft het format niet echt een duidelijke toevoeging. Berliner Tagebuch is een redelijk onderhoudende documentaire met een aantal aandoenlijke verhalen van buitenlanders in wereldstad Berlijn, maar als geheel gezien voelt de film onaf.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.