Being Flynn

Beoordeling:

door Steffie van Rhee

Geplaatst:

Being Flynn, Genre: Drama, Regie: Paul Weitz, Acteurs: Robert De Niro, Paul Dano, Releasedatum: 27 september 2012, Speelduur: 102 minuten.

Recensie Being Flynn

Gebaseerd op de memoires van schrijver en dichter Nick Flynn, maakte regisseur Paul Weitz, inderdaad die van American Pie, het drama Being Flynn. Overigens had hij de film beter It Sucks Being Flynn kunnen noemen, want de hoofdpersonages vallen van het ene drama in het andere.

De film begint wanneer twintiger Nick Flynn (Paul Dano) zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Hij vindt een nieuwe woonruimte met twee huisgenoten en gaat werken bij een daklozenopvang. Dan krijgt hij uit het niets een telefoontje van zijn alcoholistische afwezige vader, Jonathan Flynn (de eens zo grote Robert De Niro), die hij al in geen jaren heeft gezien.

Het is een typisch zo vader, zo zoon verhaal. Jonathan Flynn waant zichzelf een legendarische schrijver en ook zoon Nick pakt graag zijn pen. Bovendien grijpen ze beide nét iets te makkelijk naar de fles. Terwijl de beide mannen met het leven en vooral zichzelf worstelen, proberen ze ook met hun hernieuwde relatie om te gaan. Uiteraard gaat het er uiteindelijk om dat Nick niet wel erkennen dat hij op zijn vader lijkt.

De Niro’s personage is vooral een narcistische, alcoholistische, chagrijnige schreeuwlelijk. Hoewel Jonathan een uiterst nare man is, wat al snel irritant wordt, is het goed om De Niro weer eens los te zien gaan op het witte doek. Hij vertaalt de woede van zijn personage prachtig naar het grote scherm. Oh en hij speelt weer een taxichauffeur. Een goedkope truc misschien, maar het roept wel wat op bij de kijker.

Ook Paul Dano speelt niet onverdienstelijk. Hij is misschien wel een van de meest ondergewaardeerde acteurs van zijn generatie, terwijl hij toch genoeg kwaliteiten in huis heeft. In Being Flynn speelt hij het personage wat hij het beste kan, een twintiger die met zichzelf in de knoop zit en tegen het randje van emo aanzit. Met zijn slap hangende donkere haar en altijd trieste uitdrukking, kost het hem dan ook weinig moeite.

Jammer is dat de acteurs eigenlijk maar één echt goede scène hebben samen. Daarin voeren ze eindelijk een oprecht gesprek en kan Jonathan zijn zoon zowaar iets meegeven. Het is een emotioneel geladen scène waarin de diepere laag die de film had moeten hebben, enigszins aan de oppervlakte komt. Er wordt namelijk te weinig gedaan met de problematiek van de mannen. Het is te simpel om van Jonathan een dronkenlap zonder reden te maken om vervolgens al Nicks problemen op zijn afwezige vader af te schuiven.

Het constante drama wordt dan wel weer sfeervol gebracht. Met gebruik van voornamelijk donkere kleuren en een draaiperiode in de winter, zet Weitz de juiste sfeer neer. Ook zitten er wat aardige trucjes in, zoals Nick die een honkbal overgooit met een steeds wisselende man, om zo aan te geven dat zijn moeder vaak andere vriendjes had.

Toch is Being Flynn eigenlijk nergens indrukwekkend. Wanneer je één van de grootste acteurs ooit en een nog redelijk jong acteertalent samenbrengt in een vader/zoonfilm, kun je het jezelf als regisseur aanrekenen dat je de film niet naar een hoogtepunt brengt. Weitz weet zelfs geen empathie voor zijn personages los te krijgen. Hij maakt met goed materiaal een matige film.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.