Beautiful Creatures

Beoordeling:

Geplaatst: door Merel Offringa

Beautiful Creatures leek hét verhaal te worden dat de pijnlijke afwezigheid van verdere Twilight-delen voor massa's bakvissen moest verzachten. De belofte van heksen, romantiek en actie zag er zo goed uit.

Helaas, zelfs de bakvissen zullen teleurgesteld zijn. In het groots opgezette verhaal met de liefde tussen Lena, een 'caster' - de nieuwste term voor heksen en tovenaars - en Ethan, de 'mortal',  in de hoofdrol, ontbreekt de elektriciteit. De geschiedenis van het ambitieuze verhaal blijft vaag, mist spanning, en komt niet samen als geheel. Conclusie: Twilight 2.0 is een onafgeronde tegenvaller.

Het klassieke liefdesverhaal is in een glanzend nieuw jasje gestoken: Ethan Wate (Ehrenreich) is geboren en getogen in het kleine dorpje Gatlin in het zuiden van Amerika. Tegen de tijd dat hij in de eindexamenklas komt is hij de plek wel zat en droomt over reizen, schrijven en nieuwe ervaringen opdoen. Daarnaast droomt hij - dit keer ook daadwerkelijk - al wekenlang over een meisje met lang donker haar die haar armen naar hem uitsteekt, maar die steeds net buiten zijn bereik blijft.

En kijk eens, daar dient Lena Duchannes (Englert) zich aan: het nieuwe meisje in Gatlin en bij Ethan in de klas. Ze voldoet perfect aan het beeld van het meisje uit Ethan's droom, en hij voelt zich dan ook gelijk door haar aangetrokken.

Lena is gehuld in mysterie. Verhalen van haar familie doen zich al eeuwenlang de ronde in Gatlin. Haar oom en voogd, Macon Ravenwood, is een teruggetrokken man, die zich nooit in het openbaar laat zien. Daarnaast beginnen er al snel na Lena's aankomst rare dingen te gebeuren: wanneer ze gepest wordt, springen de ramen in het klaslokaal. Niet te noemen het feit dat Lena een nummer op haar hand dat elke dag eentje minder wordt. Het schrikt Ethan niet af, en wanneer hij Gatlin's priemende ogen trotseert om een bezoekje aan Lena en Lena's oom te gaan maken op het verlaten landgoed stuit hij op een geschiedenis die hij nooit had kunnen bedenken.

Lena bekent dat ze een heks is - ook al noemen ze zichzelf liever 'casters' - en haar hele familie heeft speciale krachten. Deze krachten kunnen voor het goed of voor het kwaad gebruikt worden. Elke 'caster' wordt op zijn of haar zestiende verjaardag 'geclaimed' voor de lichte of de donkere krachten. Lena, vijftien jaar oud, bevindt zich midden in een zoektocht naar zichzelf waarbij ze alle krachten die ze heeft moet benutten om niet door de donkere kant van haar familie te worden geclaimed, en daarbij is voor de liefhebbende 'mortal' Ethan geen plaats.

De film heeft veel weg van de klassiekers onder het genre van de jeugdromantiek gemixt met fantasy - men neme een jongen en een meisje, sprinkel er wat magie bij en geef de twee geliefden een reden waarom ze niet bij elkaar kunnen zijn - en voilà. We hebben een verhaal. Beautiful Creatures blijft zo angstvallig dicht bij deze formule dat het plezier er al snel vanaf is, ook al is het visueel een mooi gerealiseerd plaatje.

De twee hoofdrolspelers, Alden Ehrenreich en Alice Englert, zijn nieuw in het vak. Dit is niet te merken. Individueel spatten ze werkelijk van het scherm af; daarom is het jammer dat de chemie tussen hen totaal afwezig blijft. Jeremy Irons als oom Macon blijft wat vlak, maar dat ligt ook aan het oninteressante karakter. Emma Thompson, in dubbelrol als de conservatieve vertegenwoordiger van Gatlin, Mrs. Lincoln, en de slechte moeder van Lena, genaamd Sarafine, is als enige een constant genot om naar te kijken. De finesse waarmee zij de twee rollen heen en weer inneemt is geniaal.

Beautiful Creatures is een vlakke, langdradige film waarvan we absoluut volgende delen mogen gaan verwachten, aangezien het verhaal uit een serie boeken komt. Er zit zeker potentieel in de verhalen, maar nu mag er nog wat pit aan toegevoegd worden. Vooralsnog slaat het eerste deel van de reeks de plank mis.

Trailer