Baby Driver

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Na zijn langdurige betrokkenheid (en veelbesproken voortijdige vertrek) bij Marvels Ant-Man in 2014 verdween schrijver/regisseur Edgar Wright (Shaun Of The Dead, Scott Pilgrim vs. The World) enigszins onder de radar. Nu, drie jaar later, keert hij terug met zijn passieproject Baby Driver.

Gebaseerd op een idee wat Wright (op de foto hierboven naast Kevin Spacey) al ergens in de jaren negentig had, en vervolgens gedeeltelijk uitgewerkt heeft in de 2003 videoclip voor Mint Royale's Blue Song, verhaalt Baby Driver over Baby (The Fault in Our Stars' Ansel Elgort), een jonge maar uiterst vaardige getaway driver die zijn leven probeert de beteren.

Alles in het leven van Baby draait om muziek. Als kind liep hij een gehoorbeschadiging op en nu gebruikt hij muziek om de tinitus te overstemmen. Of hij nou in een lunchroom het menu bestudeert of aan de politie probeert te ontsnappen, hij moet precies het juiste liedje aan hebben staan. Zijn collega's tolereren zijn dwangmatige gedrag echter omdat hij zo ontzettend goed is in wat hij doet, ook al moet zijn baas, spin-in-web Doc (Spacey), hier en daar een nieuwkomer overtuigen van Baby's toegevoegde waarde.

Na de flitsende openingsscène wordt duidelijk dat Baby al een tijdje in het krijt staat bij Doc maar ondertussen nog slechts één overval verwijderd is van zijn vrijheid. Wanneer hij net voor zijn laatste klus het meisje ('Cinderella' Lily James) van zijn dromen ontmoet heeft hij des te meer redenen om voorgoed uit het leventje te stappen. Maar is Doc wel bereid zijn sterspeler zomaar te laten gaan nadat deze zijn schuld heeft ingelost?

Het zegt veel over Wrights status in Hollywood dat hij èn een relatief onbekende acteur de titelrol kan laten spelen, èn de bijrollen kan vullen met prijswinnende zwaargewichten als Spacey, Jamie Foxx en Jon Hamm. Hoewel duidelijk een product van de post-Tarantino generatie van zelfbewuste filmmakers, heeft de Britse auteur beslist een eigen toon en visuele stijl. Met zijn nieuwste film toont hij zich wederom een meester in het schrijven van heerlijk gevatte dialogen en het verbuigen van genre-conventies.

Hoewel Baby Driver dus een typisch hedendaagse, gestijlde crimi is, compleet met een uitgekiend hippe soundtrack, speelt muziek dit keer een grotere rol. Bijna de hoofdrol. Baby luistert dus niet alleen continu muziek, hij leeft ook in het ritme van zijn favoriete deuntjes. Hij barst nog net niet zelf in zingen uit maar verder is de film praktisch een musical, met continue verwijzingen naar de soundtrack zelf en enkele scenes die compleet om bepaalde liedjes heen gebouwd zijn.

Van een shoot-out die gemonteerd is op het ritme van Motownklassieker Nowhere To Run (compleet met geweerschoten die precies op de maat vallen) tot discussies over Baby's eigenzinnige selectie, Wright laat zijn liefde voor kwaliteismuziek in elke scene doorschemeren. Met als hoogtepunt de scène waarin Baby al swingend op Bob & Earl's Harlem Shuffle in een ingenieuze long-take door de stad dans-wandelt om koffie te halen voor zijn collega's.

Al dit visuele en verbale gestunt kan echter niet verbloemen dat Baby Driver een opvallend oppervlakkig verhaal vertelt, bevolkt door eendimensionale personages die slechts in dienst staan van het concept. Na een sterke eerste helft wordt de toon helaas steeds grotesker en bombastischer, waardoor de film zijn inventiviteit en momentum verliest. Dat zou vergeeflijk geweest zijn als dit de eerste film was van een ontluikend cult-talent, maar Wright zou ondertussen beter moeten weten hoe maat te houden.

Hierdoor blijft Baby Driver een stijloefening pur sang. Maar na al het studiogesteggel rondom Ant-Man en zijn scheiding van Marvel kan je het Wright ook niet kwalijk nemen dat hij zijn liefde voor het vak weer probeert aan te wakkeren door zich te storten op een licht niemandalletje. Echter, zijn flitsende jongensdroom neigt door gebrek aan focus en diepgang helaas meer naar een betekenisloze midlife-crisisfantasie. Leuk voor even, maar volkomen inwisselbaar.

Trailer