ATM

Beoordeling:

door Remco Visser

Geplaatst:

ATM, Genre: Thriller, Regie: David Brooks, Acteurs: Alice Eve, Josh Peck, Brian Geraghty, Releasedatum: 26 juli 2012, Speelduur: 90 minuten.

Recensie ATM

Sluit iemand op in een telefooncel, de kofferbak van een auto of een doodskist enkele meters onder de grond, gooi er wat willekeurige twists, schrikmomenten en onduidelijkheden bij en voilá, een nieuw genre is geboren. De claustro-thriller.

In ATM volgen we de collega's David (Brian Geraghty), Emily (Alice Eve) en Corey (Josh Peck) die, na een bescheten kerstborrel, onderweg naar huis stoppen bij een geldautomaat. Om daar vervolgens door een psychopatische moordenaar geterroriseerd te worden - op tamelijk voorspelbare, oninteressante en onsamenhangende wijze.

Een kerstborrel als startpunt voor een film die pas in maart in de VS in de bioscopen draaide? Soms hoeft zo'n misplaatste timing niks te betekenen, maar vaak is dit een goede waarschuwing voor naderende ellende. ATM bevestigt deze hypothese volledig. Meermaals. En grondig.

Van Chris Sparling, die het script van ATM schreef, hadden we meer verwacht. De beste man heeft tenslotte wel één van de meest beklemmende thrillers van de laatste jaren achter zijn naam staan: Buried (2010), waarin we anderhalf uur lang getuige zijn van de lijdensweg van een levend begraven Ryan Reynolds.

ATM is vooral een poging tot het herhalen van dit claustrofobische trucje. Maar nergens weet men ook maar in de buurt te komen van een van de eerdergenoemde genre-genoten. De acteurs brengen om te beginnen hun teksten met minder overtuigingskracht dan in een random pornofilm. Als kijker voel je dientengevolge totaal geen empathie met de hoofdfiguren. Sterker nog, er komt een moment dat je zelfs hoopt dat die akelige moordenaar, die het drietal buiten opwacht, een beetje haast zou maken.

Cinematografisch wordt er geprobeerd met het klinische wit van TL-balken de film iets artistieks en steriels mee te geven, maar dat zorgt er juist voor dat je als kijker nóg verder vervreemdt van het verhaal en de daarbij betrokken personen. En ATM faalt bovenal omdat de film er gewoon niet in slaagt te voldoen aan het belangrijkste criteria van een thriller: spannend worden. 

Natuurlijk zijn er her en der wat schrikmomenten, maar die zijn vaak zo vergezocht of clichématig dat je als kijker vooral verbaasd bent over de gemakzucht waar Sparling en regisseur David Brooks zich er hier vanaf gemaakt hebben. En verbaasd zijn zul je: wie parkeert er bijvoorbeeld in godsnaam midden in de nacht, op een leeg parkeerterrein, zijn auto tientallen meters van de betreffende flappentap? En hoe groot is statistisch gezien de kans dat van drie twintigers in een willekeurige ruimte, niet één zijn of haar mobieltje bij heeft? Een probleem waar films vroeger geen last van hadden, maar wat hier beroerd wordt opgelost. Je begrijpt, zo kunnen we nog wel even doorgaan. Gaap.

Mochten Sparling en Brooks na dit tranendal nog een kans zoeken hun carrière in Hollywood te redden, hebben wij nog wel een leuk idee. Stel in een willekeurige bioscoop wat camera's op en film de niksvermoedende toeschouwers van ATM, terwijl de zaaldeuren op slot zitten. Dan hebben we misschien over een tijdje toch nog de intense, beklemmende thriller die dit genre na deze film hard nodig zal hebben.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.