2 Days In New York

Beoordeling:

door Steffie van Rhee

Geplaatst:

2 Days In New York, Genre: Komedie, Regie: Julie Delpy, Acteurs: Vincent Gallo, Chris Rock, Julie Delpy, Releasedatum: 20 september 2012, Speelduur: 91 minuten.

Recensie 2 Days In New York

Tijdens het Sundance Film Festival gaf Julie Delpy aan dat ze genoeg heeft van acteren en ze zich in de toekomst meer op schrijven en regisseren wil richten. Of de actrice er echt mee stopt, moet nog blijken, want in 2 Days In New York laat de duizendpoot zien dat ze nog plezier heeft in het spelen van een door haarzelf geschreven rol in een door haar geregisseerde film.

Slim als ze is, herhaalde ze het kunstje dat ze in 2007 uithaalde met 2 Days In Paris. Daarin gingen Marion (Julie Delpy) en Jack (Adam Goldberg) op bezoek bij Marions ouders in Parijs. Vijf jaar later is fotografe/kunstenares Marion terug, maar nu in New York met haar nieuwe vriend radio-dj Mingus (Chris Rock). Dit keer komt haar gekke familie hen opzoeken. In twee chaotische dagen krijgen we een kijkje in het leven van het stel, maar vooral ook in het hoofd van Julie Delpy zelf.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de stijl van Delpy stijl al meerdere malen is vergeleken met die van Woody Allen. Het door haar gecreëerde personage Marion lijkt, net als Allen vaak doet, grotendeels een uitvergroting van haarzelf. Via Marion kan Delpy haar eigen angsten over het leven uiten en zich helemaal uitleven met al Marion’s eigenaardigheden, zoals flink vloeken. Ook opent Julie Delpy de film met Marion als verteller, iets dat Woody Allen zeker niet vreemd is. Bovendien zit 2 Days In New York vol met prachtige beelden van Manhattan.

Maar de hectiek en humor roepen de grootste vergelijking op. Door de vele vreemde personages bij elkaar, ontstaan er geregeld chaotische gebeurtenissen. De een zorgt voor de nodige lach, terwijl de ander toch echt over de top gaat. De ruzies tussen Marion en haar zus Rose (Alexia Landeau) die met heel wat gevloek en getier gepaard gaan, moeten komisch zijn, maar zijn eigenlijk vooral vervelend. Wel houdt Mingus een komisch monoloog tegenover een kartonnenbord van Obama, wat het talent van Delpy voor humor bevestigt.

Veel van de grappen zijn gebaseerd op cultuurverschillen, stereotypen en misverstanden. Zo wordt Mingus geregeld niet goed vertaald waardoor hij verkeerd overkomt en doucht Marions vader zich bijna nooit. Ook vindt een ex-vriend van Marion - dat hij is meegereisd naar New York geeft maar weer aan hoe chaotisch het bezoek is - het maar wat raar dat Mingus als donkere man niet blowt.

Je zou het niet zeggen, maar onder al deze humoristische momenten, ligt nog een diepere laag. Regisseur Delpy wil wel degelijk iets zeggen in 2 Days In New York. Ze introduceert het zwaardere onderwerp al vroeg in de film door Marion terloops te laten zeggen dat ze tijdens haar aankomende fotografie expositie haar ziel zal gaan verkopen. Ze noemt het conceptuele kunst. Aan het eind van de film gebeurt dit dan eindelijk en dat draait natuurlijk op de volgende ramp uit, waarbij tegelijkertijd alle diepere gedachten van Marion (of toch Delpy?) over de ziel naar boven komen. Een leuke poging, die in een serieuzere film zou intrigeren, maar ondergesneeuwd raakt door alle chaos van 2 Days In New York.

Desondanks is de film bij vlagen zeer vermakelijk en vooral het vervangen van Adam Goldberg door de grappigere Chris Rock was een slimme zet van Delpy. Ze deed dit zodat 2 Days niet te veel op de Before Sunset/Sunrise filmreeks zou gaan lijken. Maar toch overstijgt de komedie zijn voorganger niet, daarvoor duurt het bezoek in 2 Days, net als voor Marion en Mingus, voor het publiek iets te lang.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.