170 Hz

Beoordeling:

Geplaatst: door Danny van Schooten

Eigenlijk is 170 Hz een heel typisch liefdesverhaal. Het meisje, Evy, wordt verliefd op een jongen, Nick. Maar hun liefde wordt niet geaccepteerd door de ouders. Nick voelt zich namelijk geenszins gehinderd door enig verantwoordelijkheidsgevoel. Ook vindt hij het niet nodig om zichzelf te verzorgen, heeft geen toekomstplannen en rijdt hij ook nog eens op een motor. Kortom, Nick is niet de ideale schoonzoon. Een typisch liefdesdrama dus. Maar met een twist, want beide hoofdpersonen zijn hartstikke doof.

Met zo’n ongebruikelijke insteek blijft het verhaal van 170 Hz, dat van een afstandje toch enigszins gewoontjes oogt, continu boeien. De twee hoofdrolspelers Gaite Jansen en Michael Muller hebben daar een groot aandeel in. Voor hun rol moesten ze alle twee de gebarentaal goed onder de knie krijgen, maar moesten daarna ook leren om te acteren zonder het gebruik van woorden. En waar normaal gesproken de stem een belangrijk hulpmiddel is om emoties te uiten, konden ze dat nu slechts met hun handen en gezicht doen.

Joost van Ginkel, die met 170 Hz debuteert als filmregisseur, laat zien dat hij een goed gevoel heeft voor metaforen. Want wanneer de twee dove geliefden vluchten van hun ouders, verstoppen ze zich nota bene in een ouderwetse onderzeeër. Daar waar ze eindelijk vrij denken te zijn van hun ouders, komt Nick erachter dat hij zijn eigen moeilijke verleden maar niet achter zich kan laten. En Evy, die inmiddels zwanger is geworden, ondervindt op haar beurt juist dat deze nieuw verworven vrijheid steeds paradoxaler begint te worden. De plek waar zij hoopten vrijheid te vinden verandert elke dag meer in een gevangenis.

Interessant aan deze film is dat er wordt geëxperimenteerd met een zogeheten ‘point of hear’ (als woordspeling op point of view). Evy en Nick zijn namelijk allebei op een andere manier doof. En dat hoor je als kijker. Horen? Ja. Nick hoort alleen lage tonen en Evy juist de hoge. De stiltes in de film worden vervangen door een piepend monotoon geluid – vermoedelijk een simulatie van hoe het zou kunnen zijn om doof te zijn – die voor beide hoofdpersonen net iets anders is. Zo word je als kijker gedwongen om het verhaal vanuit hun eigen aparte perspectief te kijken.

170 Hz is een interessant en gewaagd experiment. Het geluid manipuleert de kijker, waardoor deze film, waarin bijna geen enkel woord valt, meer op het gehoor speelt dan welke film dan ook. 

Trailer