John Hughes: don't you forget about him

  • Geboortedatum18 februari 1950
  • GeboorteplaatsLansing, Michigan, Verenigde Staten
  • Sterfdatum6 augustus 2009
  • Bekende filmsAls regisseur en scenarist: Sixteen Candles (1984), The Breakfast Club (1985), Weird Science (1985), Ferris Bueller’s Day Off (1986), Planes, Trains & Automobiles (1987), Uncle Buck (1989). Als scenarist: National Lampoon’s Vacation (1983), Pretty in Pink (1986), Some Kind of Wonderful (1987), Home Alone (1990), Beethoven (1992), Dennis The Menace (1993), Baby’s Day Out (1994), Miracle on 43th Street (1994), 101 Dalmatians (1996), Maid in Manhattan (2002).
  • AwardsGeen

In de jaren tachtig stond enkel zijn naam op de poster al garant voor volle zalen en inspireerde hij tal van hedendaagse filmmakers. Het is maar de vraag of Jason Biggs zonder de invloed van Godfather der tienerkomedies John Hughes ooit de binnenkant van een appeltaart had gevoeld.

John Hughes groeit op in een slaperig plaatsje in de staat Illinois, het type dorp dat zo uit een Frank Capra-film zou kunnen komen. Later zouden veel van zijn verhalen zich afspelen in het fictieve plaatsje Shermer in Illinois en elk jaar opnieuw raken onwetende toeristen verdwaald wanneer ze op zoek gaan naar de plek die ze kennen uit zijn films. Als doorsnee scholier op Glenbrook North High School brengt hij veel tijd door met zijn vriendin. Hughes trouwt al op zijn twintigste en bluft zich vervolgens naar binnen bij een reclamebureau. Daar bedenkt hij marketingcampagnes voor onder andere schoonmaakmiddelen en scheerschuim.

Na tien jaar heeft hij het helemaal gehad met de reclamewereld en gaat hij als editor aan de slag voor National Lampoon. Eigenlijk een onverantwoorde gok: Hughes gaat er bij het tijdschrift financieel op achteruit, terwijl zijn vrouw net zwanger is van hun tweede kind. Gelukkig verkoopt hij rond die tijd zijn eerste script aan Universal: Mr. Mom wordt verfilmd met Michael Keaton in de hoofdrol. Hughes is echter furieus over het eindproduct en staat erop dat hij zijn volgende scripts zelf regisseert. Universal vindt het allemaal best en zolang hij maar iets schrijft dat snel en goedkoop geschoten kan worden mag hij zijn gang gaan.

Smells like teen spirit

Hughes cast voor zijn regiedebuut acteurs in hun tienerjaren omdat zij dichter bij de emoties staan die ze moeten overbrengen. Ook zijn de hoofdpersonen in zijn scripts eerder outsiders dan Danny Zuko’s. Zijn eerste film laat middelbare school perikelen zien vanuit het oogpunt van een jonge vrouw die gespeeld wordt door Molly Ringwald. Sixteen Candles ontvangt niets anders dan positieve kritieken: vulgaire grappen worden op een succesvolle manier gemengd met de realistische personages die in tienerkomedies als Porky’s nergens te bekennen waren. Ringwald is in één klap wereldberoemd en iedereen kijkt uit naar Hughes’ tweede films als regisseur.

In die tweede film krijgen Ringwald en Anthony Michael Hall gezelschap van “mede-brat packers” Judd Nelson, Ally Sheedy en Emilio Estevez. Op de set van The Breakfast Club laat Hughes zijn jonge cast volop improviseren tijdens het cirkelgesprek waar de tieners bekentenissen afleggen over vriendschap, seks, drugs en zelfmoord. Veel acteurs uit Hughes’ begintijd zijn later bekend geworden: Joan en John Cusack zitten in Sixteen Candles en Robert Downey Jr. is te zien in Weird Science. Zelfs Charlie Sheen had voor zijn doorbraak in Platoon al een klein rolletje in Ferris Bueller's Day Off waarbij het eerste woord uit zijn mond “drugs?” is.

Children of a lesser John

Na het succes van The Breakfast Club, Ferris Bueller en Weird Science volgen de eerste clashes met de studio. Hughes wil met She’s Having A Baby zijn focus verleggen van “tiener” naar “jong volwassene”. Daar heeft Universal niet echt vertrouwen in en de release van de film wordt dan ook uitgesteld. In de tussentijd gaat Planes, Trains & Automobiles over budget en over schema. Maar Hughes heeft niet alleen woordenwisselingen met mannen in pakken: tijdens de productie van Some Kind Of Wonderful gaat ook zijn werkrelatie met Molly Ringwald stuk. Hij wil zijn muze wederom hebben voor de hoofdrol, maar zij vindt dat ze toe is aan andere dingen.

Begin jaren negentig betekent het geflopte Curly Sue zijn laatste klus als regisseur, maar beleeft hij als scenarist weer een opleving. Hij grapt samen met zijn vrouw over het “vergeten” van hun kinderen wanneer ze voor hun vakantie de checklist aan het afstrepen zijn en zo ontstaat het idee voor Home Alone. Daarmee trekt Hughes de lijn die hij inzette met Uncle Buck verder door, want in de jaren negentig schrijft hij vooral scripts voor niet altijd even goed ontvangen familiefilms. Zijn laatste credit als scenarist is die voor Drillbit Taylor. Hij zette in de jaren tachtig al een idee voor die film op papier dat decennia later uitgewerkt zou worden door Seth Rogen.

Tegen die tijd was Hughes al lang uit Hollywood vertrokken om zich met zijn gezin te vestigen op een familieboerderij in het noorden van Illinois. Nog steeds zijn in elke film die draait om het turbulente leven van een (groep) tiener(s) wel invloeden van hem terug te vinden, van Juno tot en met Superbad. Hughes won nooit grote prijzen. Hij werd zelfs nooit genomineerd, niet eens als scenarist. Toch gaf de Academy hem na zijn dood een speciaal eerbetoon (die we vanwege copyright hier helaas niet kunnen delen, maar klik vooral op de link), waarbij acteurs als Matthew Broderick, John Cryer en ja, ook Molly Ringwald acte de présence gaven en vertelden over hun ervaringen met de filmmaker.

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.