De eens zo grote Robert De Niro

Geplaatst:

door Roy van der Lee

  • Geboortedatum17 augustus 1943
  • GeboorteplaatsNew York, Verenigde Staten
  • Bekende filmsMean Streets (1973), The Godfather: Part II (1974), Taxi Driver (1976), The Deer Hunter (1978), Raging Bull (1980), Once Upon A Time In America (1984), Brazil (1985), The Untouchables (1987), Midnight Run (1988), Awakenings (1990), Goodfellas (1990), Cape Fear (1991), A Bronx Tale (1993), Casino (1995) en Heat (1995).
  • AwardsOscars voor The Godfather: Part II en Raging Bull, een Life Achievement Award van het AFI, twee Golden Globes, een Gouden Leeuw uit Venetië en nog veel, heel veel meer.

Pukkel op de rechter wang, een New Yorks accent en de maniertjes van een echte gangster. Robert Anthony De Niro Jr. behoeft geen introductie. De Italian American werd wereldberoemd in het misdaadgenre en zijn Jake LaMotta en Travis Bickle gelden als enkele van de beste rollen ooit. Het valt echter niet te ontkennen dat de eens zo grote De Niro, vanaf deze week te zien in Being Flynn, de laatste jaren niet meer zoveel klaarmaakt in Hollywood. En dat is bijzonder jammer.

Met de komedies Greetings en Hi, Mom! vergaarde De Niro al de nodige bekendheid voordat hij met Mean Streets definitief doorbrak. De misdaadfilm lanceerde ook de carrière van De Niro’s goede vriend en regisseur Martin Scorsese. De samenwerking zou leiden tot de beste films van de afgelopen veertig jaar, met hoogtepunten als Taxi Driver en Raging Bull, en gangstergenre-bepalende films Goodfellas en Casino.

Ook zonder Scorsese in de regiestoel stond De Niro garant voor misdaadklassiekers. In Francis Ford Coppola’s The Godfather: Part II speelt hij de jonge Vito Corleone, in Sergio Leone’s Once Upon A Time In America volgen we de opkomst van zijn eigen jeugdbende en dan is er nog Michael Mann’s Heat, waarin De Niro samenspeelt met die andere grote acteur en generatiegenoot, Al Pacino. Met zo’n cv is het niet gek dat Robert De Niro wordt gezien als een van de grootste acteurs van zijn tijd.

Ook buiten het misdaadgenre wist hij indruk te maken. In Awakenings speelde hij een comapatiënt die na tientallen jaren wakker wordt, in Brazil is hij een futuristische elektriciën en in Cape Fear kruipt hij in de rol van een psychopathische stalker. De Niro staat er om bekend zich volledig in zijn personages te verdiepen en hun achtergrond helemaal uit te pluizen. Het beste voorbeeld daarvan is de film The Deer Hunter, waarin De Niro een fabrieksarbeider speelt die naar Vietnam wordt gestuurd. “Ik sprak met de werklui, dronk met ze, at met ze en ik speelde pool met ze. Ik wilde zo dicht mogelijk bij een staalwerker komen als ik kon. Ik wilde zelfs een dienst met ze meedraaien, maar dat mocht niet van ze”, zei hij over zijn voorbereiding.

Het wordt minder
De laatste jaren lijkt hij echter een stuk minder kritisch te kijken naar de scripts die hem onder de neus worden geschoven. Natuurlijk waren ook in zijn hoogtijjdagen niet al zijn films een succes, maar inmiddels kunnen we toch wel spreken van een fikse carrièredip. Dat is niet vreemd in Hollywood, maar het lullige voor De Niro is dat het juist aan het einde van zijn loopbaan moet gebeuren en dat de neerwaartse spiraal inmiddels al ruim tien jaar aanhoudt - je kunt gerust stellen dat zijn laatste goede films rond of net voor je eeuwwisseling liggen, afhankelijk van hoeverre je hem rollen in Meet the Parents en de (zelf)bespottelijke Paul Vitti in Analyze This wil vergeven. Misschien kom je zelfs bij z'n Conrad Brean (Wag the Dog) of Moe Tilden (Copland) uit, beiden 1997.

Terugkijkend lijkt Meet The Parents uit 2000 in ieder geval het begin van het einde te zijn geweest. Of in ieder geval, het buigpunt. De flauwe comedy met Ben Stiller werd nog goed ontvangen, maar kreeg opvolging van twee beduidend minder gewaardeerde sequels. Dat leverde de acteur in totaal een slordige 53 miljoen dollar en een heleboel slechte recensies op - al lag dat niet noodzakelijk aan zijn bijdrage. In dezelfde periode flopte het door hemzelf geregisseerde The Good Shepherd qua inkomsten (de enige maatstaaf in Hollywood) en liep zijn reünie met Al Pacino in Righteous Kill uit op een pijnlijke teleurstelling, met dank aan regisseur Jon Avnet. De laatste jaren zet hij die lijn met flops als Stone, Freelancers en Red Lights door. Het is enkel met bijrolletjes dat hij nog in goed ontvangen films opduikt. Stardust en Machete zijn daar de bekendste voorbeelden van.

Hoe nu verder?
Het is opvallend hoeveel rollen De Niro de laatste jaren aanneemt. In de jaren ’70 was hij nog gemiddeld eens per jaar in de zalen te bewonderen, inmiddels is dat ver opgelopen. Alleen al in 2012 doet hij mee in zes films. Ook de komende jaren lijkt hij van plan dat tempo vol te houden. Samenwerkingen met Sylvester Stallone, Luc Besson en Sean Penn doen echter hopen op betere producties.

Wat vast lijkt te staan is dat De Niro zijn beste rollen wel heeft gespeeld - voor zover sowieso bij voorbaat vast kunt stellen natuurlijk. De tijden dat vrijwel al zijn films klassiekers werden en bands als Bananarama liedjes over hem zongen, liggen ver achter ons. De acteur die tot op de dag van vandaag alles uit de kast trekt om zich in zijn personages in te leven, moet het vooral doen met B-films en miskleunen. Eeuwig zonde natuurlijk, maar zijn iconische ‘Are you talkin’ to me?!’, zijn Al Capone uit The Untouchables en vele tientallen andere rollen zitten voor altijd in ons collectieve filmgeheugen. Robert De Niro is en blijft een van de grootste en beste acteurs aller tijden. 

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.