David Fincher, donkere regiemeester

  • Geboortedatum28 augustus 1962
  • GeboorteplaatsDenver, Colorado, Verenigde Staten
  • Bekende filmsThe Social Network (2010), The Curious Case of Benjamin Button (2008), Zodiac (2007), Panic Room (2002), Fight Club (1999), The Game (1997), Se7en (1995), Alien 3 (1992).
  • AwardsAwards: Golden Globe: The Social Network (2010) Oscarnominatie: The Social Network (2010), The Curious Case of Benjamin Button (2008)

Filmliefhebbers hebben er ongetwijfeld lang naar uitgekeken: het verschijnen van The Girl With The Dragon Tattoo. Want als David Fincher een nieuwe thriller regisseert, ben je van één ding zeker: een tot op het bot deprimerende film. Controverses zijn de zwartgallige regisseur niet vreemd.

De deprimerende twists op het einde van zijn films en al dat donkere filmgeweld van Fincher, je moet er van houden. Maar waar komt het vandaan? Fincher heeft het film maken door zijn aderen stromen. Hij groeit op in California, slechts een paar blokken van het huis van de legendarische George Lucas vandaan. Vanaf het moment dat hij op zijn achtste een super 8 camera krijgt en filmpjes gaat maken, wil hij al regisseur worden.

Zijn vader is journalist en zijn moeder verpleegkundige. Meteen op zijn achttiende, als The Empire Strikes Back verschijnt, bedelt hij bij George Lucas om een baantje en treedt bij de grootmeester in dienst. Niets filmschool, hij gaat liever meteen aan de slag. Fincher helpt mee als camera-assistent tijdens het maken van The Return of the Jedi en Indiana Jones and the Temple of Doom. Daarna gaat hij zelf als regisseur aan de slag.

Vuige clips voor Iggy Pop
Reclames zijn zijn vroege specialiteit, getuige de waslijst aan grote merken waarvoor hij werkt: Nike, Coca Cola, Sony, Converse en Levi’s - om er maar een paar te noemen. Hij richt Propaganda Films op, een vruchtbare bodem voor latere topregisseurs als Gore Verbinski, Michael Bay, David Lynch en Spike Jonze.

Aansluitend begint Fincher als regisseur van videoclips. Noem een ster uit die jaren ’80 en ’90 en Fincher heeft er wel mee gewerkt, zoals Madonna en George Michael, maar hij maakt ook vuige clips voor Iggy Pop, Nine Inch Nails en Aerosmith. Daarna is het tijd voor het echte werk. Nog nooit krijgt een debuterend regisseur zoveel geld te besteden als Fincher met het maken van zijn debuutfilm...

Alien 3 wordt echter afgeslacht in de pers. Het brengt Fincher aan het twijfelen om ooit nog een film te maken. Een hele harde leerschool, maar hij leert er meteen de gouden wetten van Hollywood, zo vertelt hij in 1997 aan Entertainment Weekly: "Schiet geen films zonder script en hoe meer geld er in zit, hoe meer problemen je ermee krijgt."

Inktzwarte, rauwe thrillers
Dus gaat hij door met zijn werk in de reclamewereld en met muziekclips. In 1994 ontvangt hij een Grammy voor de clip Love is Strong van The Rolling Stones. Zijn eerstvolgende films vormen één grote revanche. Het wordt een zegereeks met voorop thriller Se7en. Een schot in de roos, want nog steeds op 26 in de top 250 beste films van IMDb. Met The Game en Fight Club – nummer 12 (!) in de beste films van IMDb – vestigt hij definitief zijn naam. Hij staat met zijn inktzwarte, rauwe thrillers bekend als meester van de duisternis.

Ondanks het enorme cult-succes, zijn er genoeg gemengde reacties te lezen op de donkere en gewelddadige stijl van Fincher. Waar hij Fight Club zelf als een satirische, zwarte comedy ziet, noemen criticasters het ‘macho porno’ en verering van geweld. Na Panic Room probeert hij iets anders: hij gaat terug in de tijd voor Zodiac en The Curious Case of Benjamin Button, waaraan menig regisseur zijn vingers niet durft te branden. Ook hier speelt een opvallend meningsverschil tussen Fincher en zijn publiek, want hoewel de film als liefdesverhaal in de markt is gezet, ziet Fincher er vooral een verhaal over de dood in... (marketing en de visie van een regisseur, het gaat vaak niet hand in hand).

Het hedendaagse The Social Network levert hem zijn tweede Oscarnominatie op - en laten we wel wezen, met alle respect voor Tom Hooper, die tweede nominatie had ook gewoon verzilverd moeten worden - maar The Girl With the Dragon Tattoo brengt hem weer terug op zijn oude stile. Daarin kan zijn duistere stijl weer optimaal tot zijn recht komen (zie de begintitels die we eerder plaatsten). Angst opwekken blijft zijn specialiteit, met de bijna obsessieve werkwijze die daarbij hoort – hij vraagt veel van zijn acteurs, ingrijpende scènes moeten vaak opnieuw. Maar het resultaat staat vervolgens als een huis. Fincher is zo'n regisseur waarbij je altíjd naar het volgende project uitkijkt. 

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.