Top Vijf Batman-films

Holy rusted metal Batman! Een top vijf Batman-films zonder een prent van Joel Schumacher erin? We richten ons sowieso alleen op de live-action films, aangezien het onterecht genegeerde Mask of The Phantasm al op 1 stond in onze vergeten tekenfilms top vijf.

5 - Batman (1966)

Batman & Robin was zo’n schaamteloze speelgoedreclame dat zelfs Joel Schumacher na afloop een film maakte over illegale pornografie en seksueel misbruik om de vieze smaak ervan uit zijn mond te spoelen. En als je dan toch een Batman-film uit de categorie “zo slecht dat het leuk wordt” moet kiezen beleef je waarschijnlijk zelfs meer plezier aan de allereerste film uit 1966 dan aan Batman Forever. Die hard bat-fans hebben misschien een gigantische hekel aan de oude televisieserie en bijbehorende film, maar voor evenveel mensen is de “pooow” en “whaaam” periode een onlosmakelijk stukje jeugdsentiment.

En waarom zou het niet mogelijk zijn om zowel de campy oude versie als de serieuze nieuwe incarnatie te kunnen waarderen? Soms wil je Batman gewoon aan een helikopter zien hangen terwijl ie met een spuitbus een rubberen haai van zich af probeert te houden. Dat soort capriolen maakten Adam West (tegenwoordig burgemeester van Quahog) tot cultheld: hij verzorgde later nog stemmen in een aantal Batman-animatieseries en was met Burt Ward (Robin) te zien in de reüniefilm Return to the Batcave. Plus, de jaren zestig film heeft Rocky Balboa’s trainer-coach Mickey Goldmill als The Penguin. Can’t go wrong there.

4 - Batman Returns

De meest bizarre Batman-film ooit, alleen al door de aanwezigheid van Christopher Walken en zijn David Cronenberg-achtige haarstijl. Voor Returns kreeg de godlike… sorry, gothlike regisseur Tim Burton vrij spel van Warner Brothers en daardoor gaat de film helemaal “batshit crazy”: binnen een kwartier worden criminelen door Batman opgeblazen en levend verbrand. Michelle Pfeiffer stopt een levende vogel in haar mond terwijl Danny DeVito bij een keurige kantoorklerk de neus afbijt. McDonalds vond het zo erg worden dat het destijds geplande happy-meal menu omtrent de film onmiddellijk werd teruggetrokken.

Toch gaat onder aller bizarre rariteiten een intrigerende verfilming met stilistische decors en grootse (en groteske) personages schuil die ook genoeg details uit de strips overneemt. DeVito is als sociaal buitenbeentje die met behulp van Walken de politieke ladder probeert te beklimmen een typische tragische Batman-bad guy. Catwoman heeft behalve het dwarsbomen van haar voormalige baas niet echt een agenda, maar Michelle Pfeiffer die in een latex outfit plus zweep mannen afstraft maakt veel goed. Batman Returns: misschien niet de beste Batman-film ooit, maar op zijn minst een fascinerende Tim Burton-film.

3 - Batman Begins

“I think we might have killed the franchise”, sprak een schuldbewuste George Clooney na Batman & Robin. En gelijk had ie, want pas toen Christopher Nolan doorbrak met Memento en vervolgens met Insomnia bewees met grote acteurs te kunnen werken mocht hij Batman weer opgraven. Dat betekende niet langer momenteel populaire acteurs als nog ongebruikte bad guys, maar personages die het best pasten in het verhaal dat verteld moest worden. En zo zagen we in Batman Begins niet alleen de Scarecrow maar ook de voor het grote publiek minder bekende Ra’s Al Ghul inhaken op Batman’s jeugdtrauma’s.

Christian Bale gaat misschien wat over de top met zijn Batman-voice (“Swear to me!”), hij heeft een hele keur aan rasechte karakteracteurs (Caine, Freeman, Oldman) om zich heen die hem met beide benen op de grond houden. En ook al gaat de film over iemand die zich verkleed als vleermuis, allemaal benaderen ze het materiaal met een mate van serieusheid alsof het Shakespeare betreft. Nolan haalt dan ook niet langer inspiratie uit enkel de stripverhalen, voortaan worden klassiekers als Lawrence of Arabia en The Man Who Would Be King gebruikt als referentiekaders. Daarom het startpunt van de moderne Batman op nummer drie.

2 - Batman (1989)

Misschien gedeeltelijk jeugdsentiment, maar de eerste Batman van Tim Burton verdient een plek op nummer twee. Bob Kane had aanvankelijk zijn bedenkingen over Michael Keaton in de batcape (ook de fans stuurden destijds boze brieven naar Warner: lange leve de pre-internet tijd) en hoewel Keaton het prima doet wordt de film gestolen door Jack Nicholson. Ook de ongelukkige Sean Young verdient het genoemd te worden: de Blade Runner-actrice werd noodgedwongen vervangen door Kim Basinger, liep later de rol van Catwoman mis en is na haar Celebrity Rehab zo ongeveer toe aan een Tackleberry Trivia.

Fans van de originele stripverhalen stoorden zich mateloos aan het achtergrondverhaal van The Joker (Hij is als Jack Napier verantwoordelijk voor de dood van Bruce’ ouders en niet Joe Chill? Heiligingschennis!), maar voor de reguliere bioscoopganger werkt de extra connectie tussen protagonist en antagonist prima. En de scène waarin Nicholson, wiens naam zelfs voor die van Michael Keaton komt op de posters, als The Joker een vracht aan dure kunstwerken naar eigen smaak ‘verbetert’ is nog steeds zo leuk dat je bijna vergeet hoe vreselijk gedateerd die Prince-nummers wel niet klinken.

1 - The Dark Knight

Inmiddels gewend aan het idee dat de nieuwste films minstens zoveel aandacht besteden aan ethiek en dramatiek als aan entertainment? Dan zal je geen moeite hebben om Nolans tweede te zien als de beste Batman-film ooit gemaakt. Door Spider-Man 2 en Iron Man werden stripverfilmingen al meer en meer serieus genomen, The Dark Knight zorgde ervoor dat zelfs de grootste filmsnobs niet langer om het subgenre heen konden. De thematiek verschuift hier van mythe naar tragedie: waar Spider-Man in zijn filmdebuut nog zowel MJ als de schoolbus wist te redden loopt een gelijksoortig dilemma voor Batman hier net even anders af.

Batman, Harvey Dent (die nu wat meer mag doen dan naast The Riddler staan en lachen) en Jim Gordon worden alledrie getest door The Joker en moeten eigen keuzes maken wat betreft goed en kwaad. Heath Ledger gebruikte onder andere Tom Waits en Alex uit A Clockwork Orange als inspiratie terwijl Nolan het personage baseerde op Dr. Mabuse uit de Fritz Lang-films. The Dark Knight zelf moest volgens Nolan de feel van de film Heat meekrijgen: een episch misdaaddrama (let ook op de cameo van William Fichtner als bankmanager) maar dan met twee gekostumeerde gekken die er dwars doorheen rennen.

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.