The American Dream: Vidjay Beerepoot

Geplaatst:

door Joris Debeij

Speciaal voor Filmpjekijken.com doet journalist Joris Debeij verslag vanuit Los Angeles. Voor rubriek The American Dream gaat hij langs bij Nederlanders die in Hollywood hun geluk komen beproeven. Van kostuumontwerpers tot actrices en van geluidsmensen tot regisseurs. Na eerder regisseur Roel Reiné, actrice Tess Kartel en de Oscar-winnende animation director Erik-Jan de Boerin deze vierde aflevering de componist Vidjay Beerepoot. 

Naam: Vidjay Beerepoot
Geboortedatum: 15 november 1981
Geboorteplaats: Calcutta
In Hollywood sinds: augustus 2010
Beroep: componist van filmmuziek
Palmares: Life & Cooking, Samson & Gert, Sinterklaas en het Geheim van het Grote Boek

Ik ontmoet Vidjay in The Grove, een groot outdoor shopping center middenin Los Angeles. The Grove heeft jaarlijks meer bezoekers dan Disneyland, daarom is het ook geen verrassing dat het deze avond erg druk is. We bestellen een kop koffie bij Starbucks en zoeken een tafeltje op, waar ik het gesprek begin met een jonge Nederlandse componist uit Hoorn, die hard aan de weg aan het timmeren is in Hollywood.

Veel mensen zullen jouw opvallende naam tot toe misschien niet gehoord hebben, maar toch heb jij in Nederland al naam gemaakt...
Klopt, ik heb veel muziek gemaakt voor de Nederlandse televisie en film. Heel veel mensen zullen mijn composities kennen van Life & Cooking. Ook heb ik veel muziek gemaakt voor programma’s op SBS6 , Veronica, Net5, maar bijvoorbeeld ook commercials. Daarnaast heb ik grote bioscoopfilms gedaan, bijvoorbeeld Sinterklaas en het Geheim van het Grote Boek en een Samson en Gert-film die in de Belgische bioscopen draaide.

Dus je kwam al met de nodige ervaring in je vingers naar Hollywood?
Ja, maar ik kwam vooral naar Los Angeles om een speciaal lesprogramma te volgen aan de Universiteit van Californië. Dat had meerdere voordelen. Ten eerste zodat ik in Hollywood kon zijn met een visum, maar ook zodat ik mij kon aanpassen aan de manier waarop composers hier in de filmindustrie werken.

Kreeg je daar ook les van spectaculaire namen uit de componistenwereld?
Ik heb les gehad van heel veel grote namen. Om er een paar te noemen voor de mensen die dat weten, want componisten staan toch vaak minder bekend: Harry Gregson-Williams (Shrek, Chronicles of Narnia, Kingdom of Heaven) en Christopher Young (Spider-Man 3, The Exorcism, The Grudge). Daarnaast werkten we ook samen met hele grote orkesten met erg getalenteerde muzikanten.

Stoort je dat, dat de componisten vaak de onbekendere mensen zijn uit de filmwereld?
Ik vind het helemaal niet storend, want je weet dat dat het beroep is. Je werkt achter de schermen, vooral bij film. Je zit onder de huid van de film. Het is niet gek dat veel mensen de namen achter filmmuziek niet kennen, terwijl ze wel vaak de muziek kennen. Iedereen kent muziek van John Williams (Star Wars, Indiana Jones, Harry Potter), maar veel mensen kennen zijn naam waarschijnlijk niet eens. Terwijl het wel één van de bekenste filmcomponisten is.

(Ik fluit een stukje van de openings muziek van Star Wars...)
Precies! Star Wars, iedereen kent die films en mede door de muziek. Alhoewel dat misschien wel onbewust zal zijn. Maar velen kennen de melodietjes van al die grote films.

Was jij vanaf toen je klein was met muziek bezig? Want hoe wordt een Nederlandse jongen nou een composer in Hollywood?
Ik keek heel jong al veel films op televisie, vooral Amerikaanse films. Ik verstond het niet, maar keek gewoon omdat ik het interessant vond en mooi. Op dat moment had ik altijd al in mijn achterhoofd het gevoel dat ik wel in de film zou willen werken. Alleen wist ik toen nog niet hoe. Ik vond alles interessant; van acteren tot regisseren. Toen ik jong was heb ik in veel musicals gespeeld en daar is eigenlijk het hele muziekgebeuren begonnen. Ik zag veel musicals in London en dacht: ja, dit wil ik echt doen, muziek maken. Daarop ben ik theatermuziek gaan componeren, wat uiteindelijk omsloeg naar televisie en film.

En toen je in Nederland succesvol bezig was besloot je om het Hollywoodavontuur aan te gaan?
Al op redelijk jonge leeftijd heb ik vrij grote projecten kunnen doen. Dat heb ik ook een tijd gedaan, maar op een gegeven moment krijg je in Nederland toch het gevoel dat je qua niveau aan het plafond zit. Ik kon wel verder komen, maar ik had geen idee waar ik dat zou kunnen leren. Want ik wilde vooral beter worden. De kwaliteit in de Nederlandse film- en televisiewereld is gewoon niet te vergelijken met het niveau in Hollywood. Ik hoorde en zag duidelijk aspecten die anders zijn en anders klinken. Om dat te kunnen leren moest ik toch echt naar Hollywood.

Zou je daar een voorbeeld van kunnen geven?
In Nederland wordt bijvoorbeeld niet heel veel met echte orkesten opgenomen, daar wordt dan ook amper les in gegeven. In Hollywood gebeuren dat soort dingen gewoon veel meer en dat hoor je echt terug in het eindresultaat. Daarnaast zijn de mogelijkheden in Nederland veel beperkter. Ten eerste is de markt niet zo groot natuurlijk, er worden niet zo veel films gemaakt. Daarnaast is het heel moeilijk om er tussen te komen. Mensen die eenmaal in het wereldje zitten, blijven dat vaak voor altijd doen. In Hollywood ook wel, maar hier wordt wel veel meer gekeken naar wie geschikt is voor een bepaald project. Dat wordt veel specifieker uitgezocht, terwijl iemand in Nederland die het al jaren doet, de klus krijgt. In Hollywood is de competitie groter, moet je harder je best doen om aan de bak te komen en kwaliteit leveren om aan de bak te blijven. Dat zorgt ook voor kwaliteitsverschil.

Want mensen vanuit de hele wereld komen hier naar toe om in Hollywood te werken.
Absoluut, de lat ligt hier ook heel erg hoog. Ik vind de waardering voor muziek ook veel groter hier. Ik heb in Nederland altijd keihard gewerkt, net zoals ik hier doe en hier is dat heel normaal. Iedereen werkt hier keihard. Wanneer je twintig uur per dag werkt, kijkt niemand daar van op, iedereen begrijpt dat. Wanneer ik in Nederland zo lang werkte, deed ik dat vooral voor mijzelf, om het eindproduct zo goed mogelijk te laten klinken. Maar ik merkte wel dat het voor de opdrachtgevers weinig uitmaakt. Zij hoorden nauwelijks het verschil tussen twintig uur werk en honderd uur werk. In Nederland zijn ze tevreden met minder.

Hoe verklaar je dat verschil?
In Nederland wordt in de scholing de nadruk heel erg op de techniek gelegd. In Hollywood gaat juist alle focus naar het verhaal. Hoe vertel je het verhaal? Dat geldt voor elk departement dat aan een film werkt. Dus ook bij muziek. Er wordt heel erg gehamerd op wat je met de muziek wilt vertellen. Waar de muziek moet beginnen, wanneer de muziek moet stoppen en waarom er überhaupt muziek onder bepaalde scènes zit. Hoe help je het verhaal en hoe kan je het met je muziek verrijken? In Nederland wordt daar minder op gefocust. Daar gaat het er meer om hoe je je muziek mooi maakt, hoe je technisch iets goed kunt opnemen. Wat op zich een hele goede basis is, maar verder is er niet heel veel diepgang om het toe te passen op het verhaal.

Wanneer had je nou toen je hier net aan kwam dat je zag 'daarvoor ben ik naar Amerika gekomen'?
Vroeger zat ik altijd verlekkerd naar making of videos te kijken hoe mensen hier met grote orkesten stukken muziek opnemen. Ik dacht toen altijd al: dat wil ik ook, zo wil ik werken. Wanneer je dan hier die kans krijgt om dat te doen en je hoort je muziek voor het eerst met een echt concert, dat is gewoon fantastisch. Ik zag zoiets voor het eerst toen ik bij Fox Studios aanwezig was bij opnames voor Family Guy. Daarvoor wordt gewoon iedere week een groot orkest bijeen geroepen om de muziek op te nemen. Aan de ene kant dacht ik: wauw, dit is te gek. Aan de andere kant stond ik daar van: het niveau is zo hoog, ik kan beter inpakken want dat haal ik nooit. Dat komt natuurlijk omdat het er zo intimiderend uitziet wanneer je de écht groten aan het werk ziet. Tegelijk intimiderend op een fijne manier, want zo zie ik wel dat ik gewoon nog veel kan leren. Dat gaat trouwens harstikke goed, ik krijg leuke kansen aangeboden. Het gaat absoluut de goede richting op. Ik heb ook heel goede mensen om mij heen, waar ik nog heel veel van kan leren.

Zoals wie bijvoorbeeld?
Ik werk nu af en toe met Tom Holkenborg (Junkie XL, red.) bij Remote Studios, de muziekstudio van Hans Zimmer (The Lion King, Pirates of the Caribbean, The Dark Knight, Inception). Afgelopen tijd heb ik een aantal films mee geholpen waar Tom de muziek voor maakte.

En daar heb je weer heel veel dingen geleerd?
Absoluut, die studio is de crème de la crème op technologisch gebied. Daar zitten de beste mensen van de wereld. Daardoor klinkt het gewoon allemaal zo goed.

Werk je daar dan dus veel samen met Amerikanen?
De grap is dus dat het bijna alleen maar Europeanen zijn. Tom is natuurlijk ook een Nederlander, Hans komt uit Duitsland en zo hebben ze daar een hele mengelmoes aan Europeanen. Wanneer je ook naar topcomponisten kijkt in Hollywood, dan zijn dat vaak Europeanen.

Hoe is het dan om als Nederlander dan met die toppers aan het meewerken bent?
Geweldig, omdat dat altijd al was wat ik wilde. De hoofdreden voor mij om naar Amerika te gaan was omdat ik muzikaal altijd het beste uit mezelf wil halen. Dat kan ik alleen doen door met de besten van de wereld te werken. Op die manier kan ik mezelf steeds uitdagen om mijn niveau omhoog te krikken. Tegelijkertijd moet jij je soms inhouden of problemen oplossen wanneer je met mensen werkt die niet een hoger niveau hebben. Beter dan dit kan het haast niet gaan. Daarbij is het ook leuk dat wanneer je hier zit, je ook steeds meer aanvragen vanuit Europa krijgt.

Dus we zien jou niet meer terug in Nederland?
Ik blijf altijd heen en weer gaan, vind het ook leuk om in Europa te werken en geef steeds vaker workshops in Nederland. Laatst heb ik bijvoorbeeld nog een week lang met het Metropole Orkest gewerkt. Maar mijn studio staat in Hollywood, dus daar maak ik al mijn muziek. Maar ik vind het zeker leuk om nog in Nederland te zijn.

Wanneer zien we jouw naam als hoofd composer in de aftiteling van een grote Hollywood-film?
Dat kan nog wel een tijdje duren, het is heel erg moeilijk om dat te bereiken. De competitie is enorm, al ben ik voor mijn gevoel absoluut op de goede weg. Ik trek er zeker vijf tot tien jaar voor uit. Het is iets dat gewoon heel lastig te voorspellen blijft. Het kan heel snel gaan of iets langzamer. Maar ik trek er gewoon de tijd voor uit.

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.