Interview Mia Hansen-LØve

Geplaatst:

door Jamaica Vink

Mia Hansen-Løve (1981) is nog erg jong, maar heeft al wel een paar goed ontvangen films achter haar naam staan. Haar vorige prent, Le Père de Mes Enfants, won zelfs de speciale juryprijs op het filmfestival in Cannes. Momenteel is ze op het witte doek te bewonderen met Un Amour de Jeunesse. Hoogtijd voor een interview met dit opkomende talent uit Frankrijk.

Hoe voelt het dat al je films tot nu toe goede kritieken hebben gehad?
Ik ben erg blij wanneer een prent goed ontvangen is en mensen enthousiast zijn over mijn werk, maar tegelijkertijd maak ik me weer zorgen over de volgende film. Het is denk ik een soort ziekte die regisseurs hebben.

Hoe kijken andere Franse filmmakers, vooral mannen, naar jou en je werk denk je?
Ik heb geen idee! Dat zou je eigenlijk aan hen moeten vragen. Ik heb wel veel vrienden die ook films maken. Dit zijn vooral mannen, dus ik heb zeker geen slechte relatie met mannelijke regisseurs. Het is vandaag de dag sowieso niet bijzonder om een vrouwelijke filmmaker te zijn, want de meeste jonge regisseurs in Frankrijk zijn vrouw.

In al je vorige films zijn er bepaalde stukken die autobiografisch zijn, is dat in Un Amour de Jeunesse ook het geval?
Mijn films beginnen inderdaad altijd met eigen ervaringen uit het verleden en die van de mensen om me heen. Maar als ik eenmaal aan het werk ga, veranderen de ervaringen steeds verder en verder in fictie. Het is dus nooit helemaal autobiografisch en het gaat ook niet over specifieke dingen. Ik weet niet eens meer precies wat ik op welk moment in mijn leven heb gedaan. Ik begin gewoon te schrijven en dan komen de herinneringen uit het verleden op en krijgen vanzelf een plaats in mijn film.

Meestal vergeet ik zelfs de gebeurtenissen en zijn het alleen de gevoelens die ik me nog herinner. Die gebruik ik dan als inspiratie. Ik heb echt een heel slecht geheugen, misschien is dat ook de reden dat ik films ben gaan maken. Op deze manier kan ik mijn herinneringen opnieuw creëren.

Waar haalde je nog meer inspiratie vandaan voor deze film?
Ik heb hiervoor twee andere films gemaakt. Daarin ging het vooral over de relatie van een vader met zijn dochter(s). Ik had na het maken van die films het gevoel dat er nog een deel van mijn leven was waarmee ik mezelf nog niet had geconfronteerd. Ik heb dat gedaan met Un Amour de Jeunesse.

Je werkt net als in je vorige films met relatief onbekende acteurs. Wat is daar het voordeel van?
Het voordeel is puur esthetisch. Ik zoek een acteur die volgens mij het beste past bij het personage in de film. Ik zal nooit acteurs kunnen casten alleen omdat ze het financiële succes van de film zullen garanderen. Dat zou heel saai zijn. Ik vind het juist leuk om iemand te hebben waar ik helemaal weg van ben. Eenvoud in een acteur is voor mij erg belangrijke. Het is alleen een kwaliteit die je weinig tegenkomt en zeker niet vindt in een professionele acteur. Zij hebben vaak een bepaalde houding.

En natuurlijk zijn er genoeg beroemde mensen die ik erg goed vind en waarmee ik graag zou willen werken, maar alleen als ik een specifieke rol heb die helemaal bij hen past.

In Un Amour de Jeunesse ontmoeten we het verliefde stel Sullivan en Camille. Wanneer Sullivan voor tien maanden naar Zuid- Amerika vertrekt, is Camille erg depressief. Na verloop van tijd pakt ze haar leven weer op en start ze met haar opleiding Architectuur. Is deze opleiding symbolisch of een metafoor?
Je kunt het zien als symbolisch of als een metafoor, dat is ook niet per definitie fout. Maar ik heb gekozen voor architectuur, omdat het een weerspiegeling is van de interesse en het leven van Camille. Op een moment in de film vraagt haar docent haar waarom ze architectuur is gaan studeren. Ze antwoordt dan dat ze altijd de invloed van locaties en plaatsen heeft gevoeld en dat het belangrijk is geweest voor haar leven. Ik voel echt precies hetzelfde.

Dat heeft alles te maken met mijn passie voor het maken van films, waardoor ik ook het idee heb dat bepaalde plaatsen een ziel hebben. Ik heb voor architectuur gekozen, omdat het voor Camille een hele logische stap is, maar ook omdat ik mij er zelf erg mee verbonden voel.

Toch lijken sommige momenten in je film wel symbolisch?
Er zijn veel objecten die een bepaalde rol spelen in mijn film en steeds weer terugkomen. Voor mij is dat niet zozeer symbolisch, het is eerder poëzie en rijm. Deze objecten zorgen voor ritme en hebben een bepaalde betekenis voor de personages. Daarnaast zitten er bepaalde dingen in die iets voor mij betekenen. Maar het is voor het publiek niet belangrijk om dat te weten.

Ik heb het er alleen in gedaan, omdat het mij raakt of ontroert voor een bepaalde, geheime reden. Ik kan vaak niet eens vertellen waarom.

In het begin van de film is Camille vijftien jaar oud en aan het eind is ze drieëntwintig. Was het moeilijk om de veranderingen die Camille in die acht jaar doormaakt te laten zien?
Veel regisseurs nemen een andere actrice om de oudere rol te spelen of gebruiken make-up. Maar dat wilde ik absoluut niet. Zeker dat laatste werkt voor mij als kijker nooit. Het creëert afstand in plaats van toenadering tot het personage. Ik heb uiteindelijk gekozen voor een actrice die de leeftijd heeft van het personage in het begin van de film, wanneer Camille dus op haar jongst is. Er gebeurt namelijk iets grappigs op de set als je werkt met kinderen of tieners, ze groeien heel snel op tijdens het filmen. Het is net een tijdmachine, alsof ze in één keer ouder worden. Ik heb deze ervaring zelf ook gehad toen ik nog een actrice was.

Staat er nog een nieuwe film op het programma?
Ik heb een script geschreven voor een film die zal gaan bestaan uit twee delen. Het is een verhaal over elektronische muziek en het leven van een DJ in Parijs in de jaren ‘90 tot heden. Het is totaal iets anders dan wat ik tot nu toe heb gemaakt, maar het passeren van tijd zal wel weer een belangrijk thema zijn.

Un Amour de Jeunesse is vanaf donderdag 16 februari in Nederland te zien. 

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.