Interview Marion Hänsel over La Tendresse

Geplaatst: door Leontien Brondijk

Met La Tendresse (lees hier onze recensie) wil regisseur Marion Hänsel wat licht brengen in tijden van crisis. Daarom wilde ze een film maken waar kleine details belangrijk zijn en confrontaties, ruzies en geweld achterwege blijven. Het resultaat is een bitterzoet, deels autobiografisch, verhaal over de textuur van het leven.

Je hebt het script van La Tendresse zelf geschreven. Wat was je inspiratie?
Het verhaal is grotendeels autobiografisch en staat dus dicht bij mijzelf. Het is mij in zekere zin overkomen toen ik jonger was. Mijn zoon is, net als één van de hoofdrolspelers, skileraar en kreeg ook een ongeluk. Destijds ben ik naar hem toegegaan om te zien hoe erg het was. Maar er zitten ook veel aspecten in de film die ik niet heb beleefd of die mij niet zijn overkomen. Ik heb ook veel nieuwe dingen toegevoegd zoals de ontmoeting van Lisa en de liftende Léo.

Wat is het verschil tussen deze en je vorige films?
Deze film is autobiografisch. De enige andere film die dat ook was is Nuages: Lettres à Mon Fils. De verhaallijn is erg persoonlijk, maar het ritme, de stijl en de type scènes zijn hetzelfde als in mijn andere films.

Is het moeilijker om een film te maken die dichtbij jezelf staat?
Nee, maar op het moment dat je het verhaal aan het schrijven bent wel. Als je het vervolgens een tijdje weg legt en er vanaf een afstand naar kijkt wordt het anders. Hoe meer het verhaal tot de film ontwikkelt, hoe groter het verschil met de oorspronkelijke gebeurtenis wordt. Het is misschien juist wel makkelijker een autobiografische film te maken omdat je het verhaal dan zo goed kent.

Hoe was het om met de cast, die bestond uit acteurs als Olivier Gourmet en Marilyne Canto, samen te werken?
Geweldig! Ze zijn erg goede acteurs en ik hoefde ze amper te regisseren. Het scheelde dat de meesten elkaar kenden. Marilyne Canto en Sergi Lopez hadden bijvoorbeeld al eens samen gespeeld en dat zorgt voor een bepaalde chemie. Daarnaast wilde ik heel graag een keer met Olivier Gourmet samen werken. Het karakter van Frans schreef ik dan ook voor hem. Gelukkig was hij enthousiast en wilde hij meewerken. Voor de andere hoofdpersoon, Lisa, was het een stuk lastiger. Ik schreef het script maar wist niet wie haar rol zou vertolken. Het moest iemand zoals mij zijn, maar geen kopie. Uiteindelijk ontmoette ik Marilyne Canto en ik dacht: zij moet het worden. Het scheelt ook dat ze vijfentwintig jaar jonger is. Hierdoor kun je ons niet vergelijken.

Hoe verliepen de opnames?
Het is een road-movie dus je bent constant op de weg en in de auto aan het filmen. De weg was niet afgezet en dat was redelijk gevaarlijk. Dit omdat je de beste shots wilt maar tegelijkertijd ook het verkeer goed in de gaten moet houden. Als een scène over gedaan moest worden, gingen we op zoek naar een afslag, soms wel tien kilometer verderop, en begonnen we opnieuw. Daarnaast heb je in een auto weinig ruimte om de camera op originele manieren neer te zetten. Al met al niet gemakkelijk. Gelukkig zat het weer ons wel mee.

Wat voor soort film zou je nog graag eens willen maken?
The perfect one. Haha. Het was leuk om weer een autobiografische film te maken maar wie weet lees ik binnenkort een prachtig literair verhaal waarvan ik denk: dit moet verfilmd worden. En misschien maak ik daarna weer een heel andere film. Dus ik weet het niet. Daarnaast ligt het ook erg aan de financiering. Wie weet worden over een paar jaren nog minder films gefinancierd. Ik bekijk het per project en verder zie ik wel wat op mijn pad komt.

Lees hier onze recensie van La Tendresse.