Interview Barry Atsma

Barry Atsma is momenteel één van de gezichten van de Nederlandse cinema. In Quiz geeft de 39-jarige acteur gestalte aan quizmaster Leo Vandermolen, wiens vrouw en kind worden ontvoerd door De Man (Pierre Bokma). Door zelf kandidaat te zijn in een quiz waarin Leo tien vragen goed moet beantwoorden, kan hij zijn geliefde gezinnetje redden. Tussen zijn drukke werkzaamheden met Toneelgroep Amsterdam, met wie de acteur momenteel met het toneelstuk Husbands door heel Europa toert, vond Atsma tijd voor een interview met Filmpjekijken.com.

Regisseur Dick Maas had voor de rol van quizmaster Leo Vandermolen oorspronkelijke Gijs Scholten van Aschat in gedachten. Waarom zit dan nu Barry Atsma over die film te praten?
Dat vraag ik me ook af, haha. We zijn natuurlijk twee totaal verschillende mannen. Wat ik heb begrepen, is dat Dick iemand zocht die een gladjakker kon spelen, maar tegelijkertijd ook je sympathie op een bepaalde manier opwekt. Dat is wel iets dat bij mij past. 

Je bent een gladjakker?
Ik ben van nature oprecht geen gladjakker, maar ik geloof wel dat ik er overtuigend één kan spélen. Dat heeft gewoon met uiterlijk te maken en de manier waarop je speelt. Ik zag laatst een film met Matthew McConaughey en dacht… 

‘Ik ben de Nederlandse Matthew McConaughey’?
Haha, nee. Hij is wel een tandje knapper en heeft daarnaast een indrukwekkend sixpack. Al snapte ik toen wel beter dat het type mens dat ik ben, zich makkelijker leent voor een karakter met een gladde buitenkant dat uitstraalt dat-ie alles onder controle heeft, wat in mijn leven absoluut niet altijd waar is trouwens. Zo lijkt het wel, puur door hoe ik eruit zie. Daardoor kun je wel goed de gladjakker laten zien, maar later ook de kwetsbare kant. 

Ook in Quiz zien we die kwetsbare kant. Wat sprak jou het meeste aan in het script van Dick Maas?
Script kunnen lezen is een talent op zich, ik ben daar normaal gesproken ook nooit zo goed in. Ik vergeet vaak hoe het ook alweer zat en moet dan weer terugbladeren. Het script van Quiz was een echte pageturner. Ik weet nog dat ik vooraf dacht: ‘oké, Dick Maas, ik ben benieuwd’. Vervolgens kon ik gewoon niet stoppen met lezen, het is echt een heel goed geschreven en spannend script. Pierre en ik hebben vervolgens ongelooflijk veel lol gehad door dit te mogen spelen. 

Waar sommige personages in de film wat karikaturaal of zelfs over the top zijn, vond ik De Man vaak eng realistisch…
Zulke mensen bestaan, ik kom ze regelmatig tegen. Mensen die je buiten de schouwburg aanklampen na een voorstelling. Wanneer je bekend bent, kom je soms in aanraking met ontzettende creeps. 

Woon je daarom in de vinex?
Haha, nee. Ik woon in de vinex omdat het lekker wonen is. Al moet ik er niet meer aan denken midden in de stad te wonen en dat iedereen weet waar. Verschrikkelijk lijkt me dat, dat mensen ineens aan je deur komen kloppen of je ’s nachts voor de deur staan op te wachten. Een collega-acteur vertelde laatst dat-ie in het portiek van zijn huis werd opgewacht door zo’n gek. Hij moest de politie bellen om zijn huis in te kunnen. 

Hoe realistisch is jouw karakter Leo Vandermolen?
Het is een onwijze gladjakker, maar tegelijk ook best geloofwaardig. Zo zijn sommige mensen die bij de tv werken echt. Dat is ook het mooie aan Dick, hij zal er altijd voor waken überhaupt geëngageerd over te komen. Hij zegt altijd heel bot: ‘lekker entertainment maken’, maar als je het mij vraagt is Quiz stiekem gewoon een heel slimme film. Een steek onder water naar de media en het gevaar daarvan. 

Je speelt alwéér een man die vreemdgaat. Heb je daarom nooit getwijfeld om deze rol te doen?
Nee, dat was totaal geen issue voor mij. Wat ik wel heel spannend vond, was hoe de chemie tussen Dick, Pierre en mij zou zijn. Je moet elkaar blindelings kunnen vertrouwen, de scènes zijn echt waanzinnig moeilijk om te spelen. De timing is belangrijk, net als de opbouw. Het is een heel listig bouwsteentjesverhaal, dat voor het grootste deel op dezelfde locatie plaatsvindt. Dat maakt het ook nog eens lastiger. Het is veel makkelijker in een film te spelen die op verschillende locaties gedraaid wordt en waarbij actiescènes afgewisseld worden met rustige scènes. In Quiz gaat het om twee mannen die aan tafel zitten tijdens een psychologisch steekspel. Je valt door de mand wanneer je dat niet goed doet. Dat vond ik heel eng. Daarom heb ik diverse heel serieuze gesprekken met Dick gevoerd over hoe hij dat voor zich zag. 

Mogen we dan zeggen dat jij ondanks al jouw ervaring als acteur toch ook nog wat geleerd hebt?
Oh, absoluut! Ik heb Dick heel hoog zitten. Hij is een onwijs leuke gast, die tegelijkertijd bloedfanatiek zijn vak uitoefent. Dat vind ik leuk aan hem. Dick heeft me vooral iets geleerd over filmopbouw en gaf mij daarnaast een lesje entertainment. Hij is één van de weinige filmmakers in Nederland die het lukt een heel groot publiek aan te spreken met zijn films. 

Tegelijkertijd doet Dick in zijn interview met Filmpjekijken.com zijn beklag over het feit dat het steeds moeilijker wordt om in Nederland een film van de grond te krijgen. Wat merk jij daarvan als acteur?
Kijk bijvoorbeeld naar Taped (foto boven). Een film waar ik waanzinnig trots op ben omdat het heel veel risico neemt. Bijvoorbeeld met lange shots zonder montage, iets dat niet veel gedaan wordt omdat het waanzinnig moeilijk is. Daarnaast spelen Susan (Visser, red.) en ik heel realistisch. Niet voor niets heeft het Columbia Pictures de rechten gekocht voor een Amerikaanse remake. Maar in Nederland blijkt de film heel moeilijk aan de man te brengen. Dat heeft te maken met de tijd, er is bijvoorbeeld veel concurrentie van bekroonde films uit Hollywood. Maar ook met de ambiguïteit van het verhaal. Het is een relatiedrama dat langzaam verandert in een ontvoeringverhaal. Daar houdt de Nederlandse bioscoopbezoeker niet zo van, hij wil graag weten waar hij aan toe is. Kiest bijvoorbeeld liever voor een boekverfilming. 

Of misschien denkt hij wel: oh nee, niet wéér Barry Atsma. Het lijkt alsof je in iedere Nederlandse film speelt.
Het klinkt misschien gek, maar dat is dus niet zo. Al kan ik me wel heel goed voorstellen dat mensen dat denken, ze zeggen dat soms ook letterlijk tegen me. Ik ben me daar ook bewust van, maak daarom ook maar één film per jaar. Mijn laatste bioscoopfilm voor Taped was Loft en die ging op 16 december 2010 in première. Daar zit dus bijna anderhalf jaar tussen. Taped en Quiz komen nu om marketingstrategische redenen vrijwel tegelijk in de bioscoop en binnenkort speel ik in Knielen Op Een Bed Violen. Dat is pech voor mij, want dan lijkt het alsof ik in iedere Nederlandse film zit. Maar ik maak er dus één per jaar, mag het?

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.