Het gewauwel van Thom Hoffman

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Toen de Academy of Motion Picture Arts and Sciences afgelopen donderdag haar nominaties bekendmaakte, volgde (vanzelfsprekend) direct een golf van kritiek. Ook onze hoofdredacteur Jochem Geerdink had zo zijn bedenkingen bij de kanshebbers op de Oscars. Maar pas toen hij vrijdagavond Thom Hoffman zag wauwelen in De Wereld Draait Door, besloot hij dat van zich af te schrijven.

Nadat ik donderdagmiddag ons bericht over de belangrijkste nominaties van de Academy Awards had afgerond, liet ik het overzicht eens rustig op mij inwerken. Pas toen realiseerde ik me dat ik het eigenlijk nooit eerder zó oneens was met de nominaties, als dit jaar. Blijkbaar hebben mijn favorieten de afgelopen weken te weinig campagne gevoerd.

Want waar was bijvoorbeeld de nominatie voor Emma Thompson voor haar prachtige rol als P.L. Travers in Saving Mr. Banks? De Disney-film kwam er met slechts één nominatie - voor beste muziek nota bene - sowieso erg bekaaid vanaf. En waarom kreeg Oprah Winfrey geen nominatie voor The Butler? Nee, het had de Academy wél behaagd een toch veel minder memorabele rol van Amy Adams in het in mijn ogen sowieso behoorlijk overgenomineerde American Hustle te belonen.

Misschien kreeg ze de voorkeur vanwege de weinig verhullende kleding die ze in de nieuwe film van David O. Russell draagt, dat kan natuurlijk ook. Zo vind ik het ook vreemd dat in een uitzonderlijk sterk jaar qua mannelijke hoofdrollen juist Christian Bale werd genomineerd. Voor datzelfde American Hustle, waarbij stijl duidelijk de voorkeur heeft gekregen boven inhoud. Blijkbaar is een flinke bierbuik kweken, jezelf een belachelijk kapsel aanmeten en je corpulente lichaam in een lachwekkend kostuum hijsen tegenwoordig belangrijker dan een memorabele acteerprestatie neerzetten.

Want we waren het er toch eigenlijk wel over eens dat Tom Hanks in de laatste vijf minuten van Captain Phillips zijn zesde Oscarnominatie - het zou de eerste sinds Cast Away worden - veiligstelde? En wie net als ik Her - de nieuwe van Spike Jonze - al zag, moet toch ook onder de indruk zijn geweest van Joaquin Phoenix? In een minder sterk jaar was James Gandolfini ook vast postuum genomineerd voor de mooie en ingetogen manier waarop hij speelt in Enough Said.

De meeste verbazing wekte nog wel de ‘snub’ - zoals dat dan zo mooi heet in het Engels - voor Robert Redford in All Is Lost. Zevenenzeventig is ie inmiddels, maar dat de veteraan het acteren nog niet verleerd is, bewijst hij in het door J.C. Chandor geregisseerde zeildrama. Niet voor niets was hij afgelopen zondag de grote favoriet bij de Golden Globes, maar moest hij het beeldje uiteindelijk laten aan Matthew McConaughey.

Zoals voorgaande opsomming al aangeeft: wanneer je vijf acteurs kunt nomineren uit een veld van tenminste tien kanshebbers, dan valt er wel eens een favoriet af. Daar kunnen we over discussiëren wat we willen, veranderen kun je het toch niet meer. Toch kreeg ik gisteravond bij het kijken naar De Wereld Draait Door de indruk dat Thom Hoffman wel dacht dat hij er eigenhandig nog iets aan kon veranderen. Met veel verbazing keek ik naar het betoog van één van Neerlands bekendste en veelvuldig geprezen acteurs.

Hoffman sloeg in DWDD niet één, maar toch zeker twee keer de plank goed mis. Allereerst ging hij flink de mist in met zijn opmerking dat hij nog nooit gehoord had van regisseur J.C. Chandor. “Het zou mij niets verbazen wanneer dat een pseudoniem van Redford zelf blijkt te zijn”, schamperde de acteur.

Voor iemand die in een dergelijk veelbekeken programma iets komt duiden, had Hoffman zijn huiswerk bijzonder slecht gedaan. Chandor maakte namelijk eerder het geweldige Margin Call, nota bene vorig weekend nog op de Nederlandse tv te zien. Dat Matthijs van Nieuwkerk niet ingreep kunnen we de presentator overigens niet kwalijk nemen, hij liet al vaak blijken totaal geen verstand van film - of muziek - te hebben.

Dat is ook vast de reden dat DWDD nooit filmjournalisten uitnodigt om films te duiden, maar dat overlaat aan ‘vriendjes’ van het programma zoals Femke Halsema, Martin Koolhoven of recenter Jort Kelder, die The Wolf Of Wall Street mocht duiden. Waarbij het uiteindelijk niet zozeer over de film, maar veel meer over beursboef Jordan Belfort ging.

Terug naar Hoffman. In mijn ogen vloog hij pas écht uit de bocht met zijn opmerking dat hij het raar vond dat Leonardo DiCaprio wél is genomineerd voor dat nieuwe meesterwerk van Martin Scorsese. Ik viel zowat van de bank, want in mijn ogen waren er vooraf sowieso drie acteurs die absoluut een nominatie verdienden: Matthew McConaughey voor Dallas Buyers Club, Chiwetel Ejiofor voor 12 Years A Slave én Leo, die nu wel eens een Oscar verdient.

Hoffman vertelde dat hij gistermiddag The Wolf Of Wall Street had gezien en vond dat Leonardo DiCaprio ons zijn verhaal “opdringt” in tegenstelling tot Redford, die volgens Hoffman “staat als een reus”, “niets doet” en “heel intrigerend en transparant acteert”. “Wanneer je diep in mijn hart kijkt, zie ik liever deze 77-jarige man die met niets, alles doet, dan DiCaprio die met niets… Ja, wat vertelt hij er eigenlijk mee?”, zei de acteur.

Hoffman die subtiel acteren prijst, het voelde toch een beetje als André Rieu die een lans breekt voor het oeuvre van Metallica.