Vijf minder geslaagde gameverfilmingen

Geplaatst: door Tom van Steensel

Met Warcraft: The Beginning (vanaf donderdag in de bioscoop) en Assassin’s Creed krijgen we hopelijk wat gameverfilmingen die hun bronmateriaal eer aandoen. Warcraft heeft de maker van Moon en Source Code achter de camera en Assassin's Creed heeft Michael Fassbender. Toch bleek het maken van goede gameverfilmingen door de jaren heen zo makkelijk nog niet. In plaats van vijf game-adaptaties die je gezien moet hebben daarom nu vijf minder geslaagde pogingen. Disclaimer: alleen kijkbaar in combinatie met nostalgische gevoelens.

05 - Street Fighter (1994)

Street Fighter had op zich een goede actiefilm kunnen worden. Scenarist Steven E. de Souza (schrijver van klassiekers als Die Hard en 48 Hrs, not to mention Commando) maakte zijn regiedebuut met The Muscles From Brussels in de hoofdrol. Als beginnend regisseur moest hij echter vooral rekening houden met de wensen van Capcom. En zij zagen het als een twee uur durende reclame voor hun videogames waar het liefst zoveel mogelijk personages ingepropt gingen worden. Daarnaast bleek Jean-Claude van Damme op de set meer geïnteresseerd in tegenspeelster Kylie Minogue (onder te zien) dan in de film.

Nee, het is de acteur die doodziek was tijdens de opnamen die nog het beste uit de verf komt. In wat zijn laatste rol zou zijn heeft Raul Julia ondanks zijn gezondheid zichtbaar plezier met de megalomane speeches (You came here prepared to fight a madman, and instead you found a God) van zijn bad guy Bison. Als je een goede Street Fighter-film wil zien moet je ook uit de buurt blijven bij het eveneens gekraakte The Legend of Chun-Li uit 2009 en kun je veel beter de Japanse animatiefilm, ook uit 1994, opzoeken. Die adaptatie heeft bovendien ook nog Bryan Cranston als Fei Long in de Engelse dub.

04 - Double Dragon (1994)

Eind jaren tachtig was Double Dragon een heerlijke side-scrolling beat-em-up. Alleen was de opzet van het spel, schop en sla jezelf door verschillende straatbendes om bij je ontvoerde vriendin te komen, te simplistisch om een complete film omheen te bouwen. Daarom verplaatsten de makers de actie maar naar een door aardbevingen verscheurd post-apocalyptisch Los Angeles waar Andy Dick het weer voorspelt en een boosaardige magiër / zakenman de ontbrekende helft van zijn bovennatuurlijke amulet moet onfutselen uit de handen van twee karate-broertjes gespeeld door Mark Dacascos en Scott Wolf.

Die zakenman wordt gespeeld door Robert Patrick met Vanilla Ice-kapsel. Ook de Terminator 2-acteur gaat schaamteloos over de top en is daardoor uiteraard één van de lichtpuntjes. Dat geldt ook voor de ondanks haar kapsel nog steeds crush-worthy Alyssa Milano (we name-checken Commando gewoon nog een keer) die iets meer mag doen dan haar ontvoerde videogame counterpart. Voor de rest is Double Dragon vooral een typische jaren negentig actiefilm vol slechte dialogen, cheesy effecten en foute in-jokes. "Who's the boss now?", krijgt Milano te horen na een klap geïncasseerd te hebben.

03 - Mortal Kombat 2 (1997)

Voor een PG-13-film gebaseerd op een game die maandenlang in het nieuws was vanwege het overtollige bloedvergieten is de eerste Mortal Kombat van Paul Anderson best een vermakelijke guilty pleasure. Maar als de man die later Resident Evil-sequel na Resident Evil-sequel eruit zou blijven persen nee zegt tegen het vervolg weet je dat er iets heel erg fout zit. Ook het grootste gedeelte van de originele cast voelde de bui al hangen: alleen Robin Shou en Talisa Soto keerden terug. En zelfs het acteerwerk van James Remar doet je bijna terugverlangen naar zijn voorganger Christopher Lambert.

Mortal Kombat: Annihilation is een wanproduct met goedkope kostuums, incoherente vechtscènes en zo'n beetje de slechtste special effects in een mainstream actiefilm sinds Superman IV: The Quest For Peace. En het meest opvallende is dat het budget van de sequel hoger was dan dat van het origineel. Mortal Kombat-bedenker Ed Boon noemde Annihilation dan ook het ergste wat zijn creatie ooit was overkomen. Het bleek echter nog geen fatality voor de live-action versies; de onofficiële korte film Rebirth leidde tot de succesvolle webserie Legacy met mogelijk weer een nieuwe speelfilm aan de horizon.

02 - Super Mario Bros. (1993)

En dan komen we uit bij de Heilige Graal van foute gameverfilmingen. Acteurs Bob Hoskins en John Leguizamo zagen Super Mario Bros. beide als de grootste fout uit hun carrière. Hoskins had geen idee dat hij bezig was met een videogame-adaptatie totdat zijn zoontje hem daarop wees. Hij omschreef de opnamen als een "fucking nightmare" en Leguizamo liet in zijn biografie geen spaan heel van het project. Vooral de regisseurs moesten het ontgelden. Ze zouden zich op de set vreselijk arrogant gedragen hebben omdat ze zelf dachten bezig te zijn met een nieuwe Blade Runner in plaats van een kinderfilm.

Om de draaidagen met de tirannieke regisseurs nog enigszins draaglijk te maken begonnen Hoskins en Leguizamo steeds vroeger op de dag met drinken. Ze hadden al lang door dat het eindproduct rampzalig ging worden. Super Mario Bros. zou uiteindelijk floppen en heel snel vergeten worden. Beide regisseurs maakten daana nooit meer een speelfilm. Na de komst van het internet werd de prent herontdekt en nu is het een soort van cult classic; een tijdscapsule van de jaren negentig vol met extreem rare keuzes. En extra aandacht voor dinosaurussen, want de Mario-film kwam uit in dezelfde zomer als Jurassic Park.

01 - Alles van Uwe Boll

Uwe Boll is ongetwijfeld de voornaamste reden dat gameverfilmingen zo'n ontzettend slechte reputatie hebben gekregen. De Duitse regisseur specialiseert zich in het compleet vernietigen van videogame licenties. Van House of the Dead en Alone in the Dark (foto boven) tot Bloodrayne en Postal; alles werd door de critici beoordeeld als niet eens straight-to-video waardig en het is onmogelijk om de worst of the bunch eruit te pikken. Maar hoe slecht de recensies ook zijn en hoe weinig geld de films ook opleveren, Boll blijft ze maken. En soms zelfs met rollen voor Oscarwinnaars als J.K. Simmons en Ben Kingsley.

Enkele jaren terug was Boll dolgraag aan de slag gegaan met een filmadaptatie van Warcraft. Toen hij aankwam bij ontwikkelaar Blizzard met het voorstel om de filmrechten te kopen werd hij echter direct het kantoor uitgelachen. In een interview met MTV vertelde Boll dat toen hij in 2008 bij Blizzard aanklopte zij de rechten absoluut niet wilden verkopen en hem lieten weten "not to you, especially not to you" want een Warcraft-film van zijn hand zou mogelijk een vloek zijn voor hun huidige online succes. Ouch.