Oscarwinnende rollen op herhaling

Sommige personages waarmee acteurs een Oscar winnen zijn meerdere keren in een film te zien geweest. Soms gespeeld door dezelfde acteurs en soms beide keren bijna net zo succesvol. Slechts één personage wist twee keer een acteur aan het Oscargoud te helpen...

Godfather Vito Corleone (zie boven) is het enige personage dat in twee films te zien was en beide keren de desbetreffende acteur een Oscar bezorgde. Marlon Brando won het beeldje voor de rol van de peetvader in het eerste deel. Brando was ook nog bijna te zien in het tweede deel: een cameo in de laatste scène waarin de familie een surpriseparty voor hem heeft georganiseerd ketste af. Wel was Robert DeNiro, die voor The Godfather nog auditie deed voor de rol van Sonny, in The Godfather Part II te zien als een jonge versie van Vito Corleone en ook hem leverde dat een Oscar op: deze keer voor beste bijrol in plaats van beste hoofdrol.

Daardoor ontstond er een vrij unieke situatie: twee acteurs winnen beide een Oscar voor het spelen van hetzelfde personage. Iets vergelijkbaars gebeurde ook bijna met het personage Eddie Felson, hoewel die twee keer door dezelfde acteur werd gespeeld. Paul Newman speelde de poolspeler voor het eerst in The Hustler uit 1961 en dat leverde hem toen voor de tweede keer een Oscarnominatie op die hij niet zou verzilveren. Maar liefst vijfentwintig jaar later speelde hij onder regie van Martin Scorsese hetzelfde personage nogmaals in de film The Color Of Money. Daarmee sleepte hij na zes onverzilverde acteernominaties eindelijk zijn Oscar binnen.

In het geval van The Joker was het ook de tweede performance (eigenlijk de derde als je Cesar Romero meetelt) die een Oscar opleverde. Jack Nicholson won in de jaren tachtig wel een aantal awards voor zijn interpretatie, maar kreeg geen erkenning van de Academy. Die erkenning was er wel voor Heath Ledger die bijna twintig jaar later voor zijn vertolking van hetzelfde personage een Oscar zou winnen: de eerste keer dat het spelen van een stripboekpersonage een acteur een gouden beeld oplevert. De eerste keer dat een stripverfilming ooit erkenning kreeg voor een acteerprestatie was in 1991 toen Al Pacino genomineerd werd voor zijn rol als Big Boy Caprice in Dick Tracy.

John Wayne en Jeff Bridges deden het omgekeerd, hoewel Bridges in tegenstelling tot Nicholson voor zijn rol in ieder geval nog wel een Oscarnominatie ontving. Wayne werd in 1970 beloond met een Oscar, zijn enige, voor zijn rol als Rooster Cogburn in de western True Grit. Hij speelde het personage zes jaar later nogmaals in een sequel. Bridges werd ruim veertig jaar later voor dezelfde rol in een nieuwe adaptatie door de gebroeders Coen ook genomineerd maar greep uiteindelijk naast de prijs. Het jaar daarvoor had Bridges al wel een Oscar gewonnen voor zijn rol in Crazy Heart.

In 1992 wonnen zowel Jodie Foster als Anthony Hopkins Oscars voor hun acteerprestaties in The Silence of the Lambs. Hopkins won zelfs voor beste mannelijke hoofdrol terwijl hij in de film slechts ongeveer een kwartier te zien is. Foster liet de reprise van haar personage in het vervolg Hannibal over aan Julianne Moore: destijds claimde ze het te druk te hebben met het uiteindelijk nooit gemaakte Flora Plum, later zou ze net als regisseur Jonathan Demme vertellen dat ze geen fan was van wat er met haar karakter Clarice Starling gebeurde in zowel het boek als het script.

Ondanks de afwezigheid van Foster en Demme ging Hopkins uiteindelijk toch in op het aanbod om Hannibal Lecter (nummer 2 in ons moviecriminals-lijstje) nogmaals te spelen. Echt succesvol werd het allemaal niet meer: de acteerprestaties van Hopkins en Moore werden nergens zo geroemd als die in het eerste deel. Moore is overigens net als Hopkins in totaal vier keer genomineerd geweest voor een Oscar, maar wist er nog geen te winnen.

In de jaren veertig kwam Bing Crosby nog het dichtste bij een tweede Oscar met hetzelfde personage: in 1945 won hij er één voor Going My Way en een jaar later verdiende hij ook een nominatie voor het vervolg The Bell's of St. Mary's. Gene Hackman pakte zijn eerste Oscar als Popeye Doyle (nummer 3 in ons moviecops-lijstje) in The French Connection, maar voor de sequel bleef het bij nominaties voor een BAFTA en een Golden Globe. Ook Michael Douglas werd bijna vijfentwintig jaar na zijn Oscar voor Wall Street door Oliver Stone overgehaald om nogmaals Gordon Gekko te spelen. Voor het vervolg ontving hij nog wel een Golden Globe-nominatie.

In 1993 rende Tommy Lee Jones twee uur lang achter Harrison Ford aan in The Fugitive. Een jaar later won hij daar heel verassend een Oscar voor. Critici werden daarna niet echt warm of koud van zijn reprise in U.S. Marshals en ook Robert Downey Jr., die een bijrol had in dat vervolg, noemde het achteraf “één van de slechtste actiefilms ooit”. Ook acteur Don Ameche won een Oscar voor Cocoon, over een stel bejaarden die door een buitenaardse invloed weer jong worden. Later pakte hij die rol nog een keer op in het de door pers en publiek gekraakte Cocoon: The Return.

I will have my vengeance in this movie or the next: het meest opvallende verhaal kleeft toch wel aan Russell Crowe’s personage in Gladiator. Nadat de film in 2001 vijf Oscars won, waaronder één voor Crowe, gingen de producenten onmiddellijk op zoek naar een script voor een sequel. Een van die scripts werd in opdracht van regisseur Ridley Scott en Crowe zelf geschreven door scenarist Nick Cave (The Proposition) en bevatte de terugkeer van het personage dat Crowe zijn tot nu toe enige Oscar opleverde, ondanks zijn dood aan het einde van de film.

Hoe loste Cave dat probleem op? In zijn script wordt Maximus door de Romeinse goden weer tot leven gewekt als een “onsterfelijke soldaat” en mag hij door de complete geschiedenis van de mensheid heen in verschillende tijdperken weer ten strijde trekken. Zo zou hij in de film onder andere vechtend te zien zijn tijdens de kruistochten en de tweede wereldoorlog. Zijn personage zou uiteindelijk eindigen in onze huidige tijd met een baan op het Pentagon.

Cave en Scott verwezen het script uiteindelijk toch maar naar de prullenbak, omdat in de eerste film geen hints werden gegeven naar de aanwezigheid van de bovennatuurlijke krachten die een grote rol zouden spelen in het vervolg. Het script lekte overigens wel online en kreeg behoorlijk goede kritieken. Ook al vond iedereen het een te bizar idee voor een Gladiator-sequel, als opzichzelfstaande film zou menigeen hem graag gemaakt willen zien worden.

Er zijn 2 reacties geplaatst

Tom van Steensel

Tom van Steensel

Thanks, Daan. Heb je Cave's script ooit gelezen? Laatste script dat ik destijds online las was Darabont's Indy-script, maar dat was ongeveer net zo slecht als Koepp's eindproduct :)

Daan Hurgronje

Daan Hurgronje

Leuk stuk. Ben zelf ook altijd benieuwd geweest naar die Gladiator sequel sinds ik er voor het eerst over las. Cave-Scott-Crowe, wat een droom combo. :-)

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.